Wachten op Iftar

Duinkerke, 18 mei 2019

Leestijd : 5 minuten

Beste lezer,

Im Westen nichts neues.
Ook in Duinkerke lijkt de situatie hetzelfde als sinds vorig najaar.  Er zijn hier nog steeds honderden migranten uit Iraaks Koerdistan, Afghanistan, Pakistan en Iran.
De winteropvang verderop in Grande Synthe, in een grote sporthal – Espace jeunesse – puilt uit van de mensen en rondom zijn de kenmerkende koepeltentjes met tientallen opgezet.
Diverse vrijwilligersorganisaties verstrekken buiten de Espace hun ingezamelde levensmiddelen en het is een drukte van belang. Ondanks de Ramadan eten en drinken veel mensen hier voordat het ontvasten (Iftar) begint. Reizen geldt als één van de uitzonderingen voor het vasten. Het verblijf hier in Duinkerke is inderdaad op te vatten als een reis, ook al staat de einddatum niet vast.

Van horen zeggen is de de ‘winteropvang’ verlengd tot en met mei dit jaar. Daarna zullen de meeste migranten het weer zelf uit moeten zoeken in de bossages van Duinkerke.
Kleine groepjes Afghanen en Pakistanen verkiezen om hier gedurende het hele jaar in de bosjes van de Puythoeck te verblijven. Ze voelen zich meer thuis in hun eigen etnische groep. Tussen de Koerden en de Afghanen/ Pakistanen zijn vaak spanningen en conflicten.
Ondanks dat de politie de kampementjes regelmatig ontruimt ziet het verblijf waar we vrijdagavond zijn uitgenodigd er aardig gevestigd uit. Er zijn provisorisch twee voorrraadkasten gebouwd, er is een vuurplaats met een winkelwagenttje vol loofhout uit de directe omgeving en her en der zijn diverse pannen en andere kookbenodigdheden uitgestald. In het kampement staan zo’n tien koepeltentjes opgesteld.
Op een pallet is een fleurig felrood Perzisch kleedje gespreid waarop men kan bidden.

Rondom het vuur kletsen en grappen we wat met elkaar. We drinken zeer sterke thee met met melk en suiker. De sfeer is gemoedelijk en vergeleken met vorige keren ook wat ingetogener. Sommigen doen serieus aan de Ramadan, drinken en eten niet en gaan zuinig met hun energie om.  Rond 21:30 uur is het weer tijd om te ontvasten…

Met de beperkte middelen is een creatieve kooksessie gaande. Een ruime hoeveelheid olie in een gietijzeren pan. Stukken kip erin en braden/frituren. Dan koriander, knoflook, pepers en halve cherrytomaatjes erbij. Alles op heel hoog vuur en klaar.
Ook nog even brood bakken op een omgekeerde gietijzeren pan op houtvuur. Als een pizza in een steenoven. Heerlijk.
Wij eten eerst en daarna hen. Zo willen zij het, in verband met de Ramadan en de Iftar. Gastvrijheid is belangrijker dan geloof. Daar geloof ik zelf ook in.

Het valt mij op hoe genereus, hartelijk en beleefd iedereen is. Ook is goed zichtbaar hoe, ondanks de zeer primitieve omstandigheden, hygienisch gewerkt en gekookt wordt.
Vooralsnog wint de cultuur het hier van de jungle. De groep jong volwassenen helpt en steunt elkaar. Ze verdelen de taken en weten te overleven.

De mannen rondom het vuur zijn opvallend jong, ergens tussen de 20 en 30 jaar oud. Naast me zit een jongen van zestien die alleen Pasthun spreekt. Ze zijn hier allemaal alleen. Hun naaste familie zit nog in Irak, Afghanistan, Pakistan of Iran. Vaak zit een oom van of een broer/zus van in Engeland, Duitsland, Canada of Zweden.
Hamid heeft politicologie gestudeerd in Kabul, daarna wilde hij het Afghaanse leger in, wat zijn oom hem ontraadde. Wegens gebrek aan toekomstperspectief besloot hij naar Europa te gaan en hij zit nu hier. In de bosjes van Duinkerke, met goede hoop op aankomst in de UK.

De droom om naar de UK, Groot Brittannië, te gaan lijkt een hachelijke onderneming. Veel migranten wagen diverse pogingen. In containers, in trucks. Per trein of boot. Vanuit Duinkerke, Calais of Belgische havens. Het is een kwestie van vaak proberen.
Het kost 3000 euro. Het geld komt meestal via familie uit het land van herkomst. Er ontstaan contacten met een smokkelaar die relaties heeft met de familie in het land van herkomst. Het benodigde bedrag wordt gestort op een derdenrekening.  Zodra de ilegale emigratiemissie van het continent naar de UK is gelukt, maakt de familie of contactpersoon het afgesproken bedrag over naar de smokkelaar/intermediair. No cure, no pay.

Afbeeldingsresultaat voor no cureno pay

In het halve donker, rond 21:30, lopen we terug naar de kampeerplaats waar onze auto’s staan. Twee Pakistanen begeleiden ons. Bij de auto stoppen we ze wat extra tenten toe. Voor wat hoort wat.

Dit weekend zijn we weer met een bont en gemeleerd gezelschap. Een aantal mensen vanuit de christelijke kerk in  Dronten, een stel uit Brabant en twee jonge gezinnen op reis in twee campers.  Ze willen de komende jaren vluchtelingenkampen bezoeken en daar hun hand en span diensten verlenen: hier, in Italië en Griekenland. Achter het raampje van de camper zwaaien hun kinderen naar ons.

Sinds de vluchtelingencrisis van 2015/begin 2016 zijn een hoop mensen betrokken geraakt bij het vrijwillgerswerk met migranten. Ook in deze groep van dit weekend liggen de roots in Griekenland of één van de Griekse eilanden.
De vraag is waar deze solidariteit, deze behoefte vandaan komt. In gesprekken met mijn medevrijwilligers komt naar voren dat het gaat om een gevoel van intermenselijke verbondenheid en betrokkenheid. Dat alleen zou te idealistisch klinken,
Vrijwilligerswerk doen met deze groep migranten die uitgeprocedeerd zijn of nooit asiel hebben aangevraagd en met andere vrijwillgers die je niet of nauwelijks kent gaat ook over de rol en behoefte van de vrijwilliger zelf.
Wat zoekt hij/zij in dit werk? Waarom is iemand bereid om honderden euro’s te besteden aan een groep mensen waar geen of nauwelijks contact mee bestaat?

Eerlijk gezegd heb ik geen duidelijk antwoord op deze vraag. Het zou in ieder geval een ambivalent antwoord zijn.
Alleen iemand als schrijver Arnon Grunberg zou in staat zijn een eerlijk en compromisloos antwoord op deze vraag te kunnen geven.

Migratie gaat over jezelf, je toekomst, je verwachtingen, je dromen van een nieuw en mogelijk leven. Dat maakt ons mens, met of zonder grenzen.

Marco

 

Advertenties

Thierry, dank…… voor het format

Amsterdam, 29 maart 2019

Leestijd 8 minuten

Thierry Baudet.

Beste lezer,

De uil van Minerva spreidt zijn vleugels bij het verstrijken van de week, na dato.
En dat geldt niet alleen voor deze week.

Beste mede-landgenoten, beste vrienden, beste collega’s, beste studenten en beste kompanen,

Nu in deze laatste week na dato, komt de betekenis, komen de duidingen echt binnen, weten we hoe we er voor staan, hebben we kennis over wat er vorige week gebeurd is. Maar die uil van Minerva, die slaat niet alleen deze week zijn vleugels op. Het is breder, vaak duurt het tot het moment dat het echt kantelt, voordat we ons realiseren wat we hebben, en wat we hadden moeten koesteren.
Als het bijna te laat is.
En zo zijn we hier, op dit moment, Stunde Null, te midden van onze volstrekt niet-vanzelfsprekende humanistische, democratische en rechtstatelijke verworvenheden van een beschaving en gemeenschap die uniek is in deze wereld.
Een beschaving die sinds Genesis en Babel als voorbeeld kan dienen voor de mensheid. Die vol zelfvertrouwen zou moeten zijn, en die Spinoza, de vrijheid en de sociaal democratie, gelijkheid en gematigdheid heeft voortgebracht. De meest volkomen beschaving der mensheid die ooit onder de sterrenhemel heeft bestaan.
Ons land maakt onderdeel uit van de beschavingsfamilie gemeenschappelijke mensheid. Maar net als al die andere landen van onze beschaafde wereld, worden we bedreigd door de mensen die ons een vals en onwaarachtig toekomstperspectief toedichten.

We worden ondermijnd door fake news, internettrollen, rattenvangers, romantische kwezelaars en geruchtmakers. En bovenal worden we ondermijnd door zogenoemde leiders die onze beschaving willen terugduwen naar een verleden dat nimmer heeft bestaan. Een, een, een, een, een kliekje, een kliekje pretentieuze, narcistische Borealisten. Onheilwoekeraars en achterhoedevechters. Mensen die nog nooit een realistische blik op onze verscheiden samenleving en haar inwoners hebben geworpen en geen idee hebben wat op de lange termijn de belangrijke issues zijn. Zij beheersen steeds vaker de reguliere en sociale media en het publieke debat in ons land en debiteren, in een merkwaardige mengeling van onkunde, feitelijk disrespect en cynisch eigenbelang, keer op keer dezelfde invalide en onbetrouwbare meningen en opvattingen.

Politiek isolationist Wilders radicaliseert steeds verder en richt zich, ware hij een Nederlandse Don Quichot, op windmolens die amper in Nederland bestaan. De integratie van migranten dendert voort in Nederland. De middelbare beroepsopleidingen, de hogescholen en universiteiten worden bevolkt door steeds meer migrantenkinderen van de tweede of derde generatie. Geïnspireerd om iets van hun leven te maken, een goede opleiding te volgen, een interessante baan te bemachtigen en een bijdrage te leveren aan hun persoonlijk geluk en de Nederlandse samenleving.
Kunnen we hem nog serieus nemen, afgezien van de jammerlijke omstandigheid dat hij 24/7 beveiligd moet zijn als het gevolg van fatwa’s uit radicaal Islamitische hoek? Extremisten die niet zozeer verbonden zijn aan een bepaalde religie, maar die eerder met ideologische sektevorming en criminalisering te maken hebben. De overeenkomsten tussen de omstandigheden van Geert Wilders en Jos Wienen zijn wat dat betreft opzienbarend, ook al biedt Jos Wienen een diametraal ander perspectief op zijn situatie dan Wilders.
Dat geldt zeker ook voor de nieuwkomer Thierry Baudet die zich en ons bedient van een fantastische retorische mix van Romeinse Klassieken, Spengleriaanse geïnspireerde doemdenkers en neo-Boreale en superieure fantasieën. Welke demonen bestrijdt hij eigenlijk en wat zijn zijn oplossingen voor vraagstukken die al door de reëel bestaande politiek en openbaar bestuur zijn geagendeerd en worden aangepakt?
Politiek bedrijven en willen besturen met één A4 of onzichtbare kandidaat-vertegenwoordigers. Het is een schande!

Ons onderwijs en onze gezondheidszorg staan internationaal op hoog, zo niet het hoogste niveau. Een kwestie van daling of stijging op de internationale lijstjes (OESO, PISA etc.) ergens in de top 5 of 10 van beste systemen wereldwijd.
Ons onderwijs, onze gezondheidszorg is desondanks altijd voor verbetering vatbaar. Een kwestie van kwaliteitsbewustzijn en responsiviteit.
De maatschappelijke status van de onderwijzer, de leraar, de docent is relatief laag, terwijl de betekenis van het beroep zeer groot is voor de vorming van jongeren en adolescenten, onze toekomst. Onze gezondheidszorg kampt met bureaucratie, bij te houden lijstjes en gebrek aan aandacht en maatwerk.
Desondanks kunnen we onze zegeningen tellen. Ons basis en middelbaar onderwijs is gratis, ons hoger onderwijs voor iedereen toegankelijk. Gezondheidszorg doorgaans efficiënt en kwalitatief goed georganiseerd.
Ook de Europese Unie heeft ons decennia lang welvaart en vrede gebracht. Hoge prijzen voor onze landbouwproducten, subsidies en ook EU-immigranten die werk doen dat anders niet gedaan wordt of goedkoper: verbouwingen, klussen, tuinbouw etc.
De EU heeft een nieuwe uitdaging gekregen. Niet alleen vrijhandel en vrij verkeer vormen het parool, maar ook echte politieke kwesties zijn aan de orde zoals migratie en sociale gelijkheid.
Dat biedt kansen voor politieke partijen, burgers en maatschappelijke organisaties die de EU niet alleen zien als een neo-liberaal project!

Wat is er nu eigenlijk aan de hand met de nieuwe populistische alt right beweging? Waarom krijgen zij zoveel voet aan de grond en stemmen en zetels?
Zij geloven niet meer in Nederland. Is dat zeker? Ze lijken het geloof verloren te zijn in onze beschaving, ons idee van mensheid, democratie, rechtstaat, vrijheid en gelijkheid. Zij geloven niet meer in onze verworvenheden, onze gematigdheid, ons gelijkheidsdenken, onze migratiesamenleving, ons pragmatisme en neiging tot samenwerken, verbinden en polderen.

Maar in al dat vooruitgangs- en beschavingsongeloof, in dat immense vacuüm, dat culturele, politiek filosofische en spirituele vacuüm, is tegelijkertijd haast ongemerkt een grandioze ketterij binnengedrongen. Een nieuwe immanente religie, een politieke theologie. De vertegenwoordigers van de nationale navelstaarders, ze geloven niet in de veelzijdigheid, toekomst en kracht van ons land. Maar vereren meerdere afgoden, genaamd collectief wantrouwen, beschavingsdefaitisme en vals historisch bewustzijn.

Vrijwel alle gerespecteerde natuurkundigen, klimatologen, geologen en meteorologen zijn van oordeel dat de aarde opwarmt en het klimaat verandert door toedoen van menselijk handelen. Handelen is nu geboden om volgende generaties tegen zeespiegelstijging, extreme opwarming en diverse natuurrampen te behoeden. Dit vergt een enorme collectieve inspanning waarbij alle Nederlandse burgers betrokken zijn, zij initiatieven en energieprojecten kunnen ontplooien en de lasten en de kosten op een rechtvaardige mate wijze dienen te worden verdeeld over alle inwoners.

Afbeeldingsresultaat voor navelstaarder

De nationale navelstaarders maken zich schuldig aan masochistische ketterij en voeren een politiek en maatschappelijk achterhoedegevecht. Zij verafgoden een Nederland, een natie, een homogene cultuur die nooit heeft bestaan. Zij debiteren een mythisch en vals zondvloedgeloof, dat zich in onze tijd heeft meester gemaakt van de harten en geesten van honderdduizenden Nederlandse burgers. Als een manie, gebaseerd op verachting, ressentiment, geruchten en mythisch romantisch geneuzel dat in het verleden verschillende beschavingen en culturen naar de afgrond heeft gebracht.

En deze mythische en valse romantische afgoderij vreet niet alleen aan het vertrouwen in onze instituties, ons sociale weefsel en politieke gemeenschap. Deze afgoderij is ook bedoeld om onze beschaving, onze sociaal-democratische rechtsstaat, ons pragmatisme, onze tolerantie, onze internationale oriëntatie nog verder te krenken. Inderdaad: zorg, angst, xenofobie en verliesgevoelens is hetgeen waar deze nationale navelstaarders zich mee voeden.
Wij moeten terug naar vroeger toen alles beter was, een nieuw nationalisme, van alle smetten vrij, zo papegaaien de machtszoekende populisten van dit land, hun internationale evenknieën na.
Het is een anachronisme pur sang! A-historisch en destructief!

Het is een ressentimentscomplex, dat blijkbaar een uitweg nodig heeft. En als wij er iets kritisch tegenover willen zetten, als een overgrote meerderheid van de bevolking een andere stem laat horen, gelooft in de geleidelijke en verbindende weg, weet u wat ze dan doen of zeggen: dan zijn we naïef, multiculturele theedrinkers, politiek correct of demoniseren we zelfs.

Dat is de toestand van ons land vandaag. De polarisatie, het ongeloof in de kracht van onze huidige diverse samenleving enerzijds en de enorme welvaart, de verworvenheden, het geluk van ons land anderzijds. Dat vraagt om een waarachtige toekomstvisie, uitgaande van de kracht en de verscheidenheid die onze samenleving en gemeenschap rijk is.

Want op deze dag, een week na dato, is voor ons van zonsopgang tot zonsondergang de uil van Minerva eveneens opgestegen. Driekwart van de Nederlandse burgers gelooft in Nederland zoals het nu is en zich in de toekomst zal ontwikkelen: vanuit kracht, verscheidenheid, respect voor verschil van opvatting en religie, gelijke kansen en rechtvaardige inkomensverdeling.

Deze kiezers in Nederland, deze kiezers in Nederland hebben net als de uil van Minerva hun vleugels uitgespreid, hebben eveneens hun macht getoond. De uil der wijzen is gaan vliegen en heeft de hele aardkring in beweging gebracht. Want deze vleugels zijn niet alleen vleugels om mee te vliegen, het zijn ook wieken om lucht mee te slaan, om een veranderingswind in gang te zetten. Om de kracht van ons land te behouden en ons land samen met onze Europese partners sterker te maken in deze globaliserende wereld en nog verder en intensiever in te zetten op de aanpak van sociale ongelijkheid, milieu en migratie. Want dat is wat ons onderscheidt ten opzichte van de rest van de wereld.

Mede-landgenoten, beste vrienden, beste collega’s, beste studenten en beste kompanen. Nederland heeft niet stilgestaan de afgelopen decennia. Het maatschappelijke en zorgstelsel is getransformeerd, onze economie bevindt zich alweer een aantal jaren in een hoogconjunctuur en we zijn feitelijk een migratiesamenleving geworden. Daarnaast staan we voor talloze uitdagingen, waaronder het milieu- en duurzaamheidsvraagstuk, de snelle ontwikkelingen van de ICT-technologie, de sociale gelijkheid die onder druk staat en de toenemende migratiedruk op Nederland en de Europese Unie.

Wie wel eens buiten Nederland is geweest, weet dat de meeste mensen worse off zijn in het buitenland.
Van de grauwe Oost-Duitse steden tot de banlieues in Parijs en Lyon. De buitenwijken van Charleroi en Luik. De werkloosheid in Spanje en Italië. Om maar niet te spreken van steden als Jackson (Mississippi) en St. Louis (Missouri), laat staan Johannesburg, Jakarta, Dakar of Damascus.
Interessante en fotogenieke plekken, maar om te leven….? Meer sociale ongelijkheid, corruptie, belabberde infrastructuur, slechte huisvesting, dure en inefficiënte gezondheidszorg.
Reizen en internationaal vergelijken maakt Nederland tot een waar paradijs. Zonder dat we het zelf goed weten, ons er bewust van zijn.

De zon was mij nooit opgevallen, zegt Menno Wigman, als hij niet steeds was ondergegaan. De schoonheid en paradijselijkheid van Nederland was mij nooit zo duidelijk op het netvlies gekomen als ik nooit landen buiten Nederland had bezocht.

Afbeeldingsresultaat voor ondergaande zon

Sterker, nu ik mij zo sterk bewust ben van de verdelende en sociale rechtvaardigheid in Nederland, de kracht en weerbaarheid van veel migranten om hier hun toekomst vorm te geven en door te dringen tot alle regionen van de arbeidsmarkt, het culturele en politieke domein, de vele vrijwilligers die onbaatzuchtig hun bijdrage leveren, de maatschappelijke initiatieven van allerlei allooi die overal van de grond komen, de prachtige herstructurering van onze steden en openbare ruimte, de voortdurende publieke gesprekken en debatten over verbetering van de gezondheidszorg, huisvesting en het onderwijs en de lopende politiek-maatschappelijke discussies rond duurzaamheid, milieu, vergrijzing, democratisering en sociale (on)gelijkheid, die zaken maken Nederland tot een sterk en krachtig land, klaar voor de toekomst. Een nieuwe Gouden Eeuw in het verschiet in een net zo onzekere wereld als vierhonderd jaar geleden.

Maar, dit perspectief heeft een visie nodig, uitgedragen door politieke leiders en gedragen door sterke en bewuste burgers en een verbonden gemeenschap. Onze verworvenheden zijn niet vanzelfsprekend en zwaar bevochten. Zij dienen verdedigd te worden door bewuste en Republikeinse burgers die geloven in sociale rechtvaardigheid, democratie, vrijheid en rechtsstaat. Omdat WIJ en ons land dat nodig hebben en dienen te behouden.’

En WIJ, mede-landgenoten, beste vrienden, beste collega’s, beste studenten en beste kompanen – WIJ, WIJ zijn het product van duizenden jaren evolutie. Van Afrikaanse (Ethiopische) oorsprong, verdreven door Goddelijke voorzienigheid over de hele aarde. Babylonisch verward in taal en cultuur en toch behorende tot dezelfde mensheid. De mens als drager van universele mensenrechten, de mens als moreel en redelijk wezen, begiftigd met verstand, geweten en vermogen tot samenleven en reflectie. Wij als mensheid hebben ijstijden, moessons, langdurige droogte en tornado’s overleefd. Wij hebben mammoeten, tijgers, leeuwen en beren gevloerd. Wij allen zijn dragers, wij zijn erfgenamen van grootse beschavingen: Azteken, Maya’s, Oud-Egypte, Grieken, Romeinen, Imazighen, Chinese dynastieën, Moorse, Indiase en de Westerse christelijk-joods-humanistische beschaving.
Wij dragen een unieke kracht, van universeel mens zijn, van verdraagzaamheid, van vrijheid, gelijkheids- en gemeenschapszin. Het heersende politieke en maatschappelijke discours met de nadruk op etniciteit en cultuur, het anders en vreemd zijn, kunnen dat nooit begraven. Iets wat in ONS en het mens zijn zit, wat nooit kan worden afgepakt.

En deze week, en dat voel, lees en ervaar je ook, deze week is het momentum om weer te gaan strijden. Weer te dromen, weer te hopen, weer te vechten. En terugkijkend op de afgelopen decennia, dan is dat het sterkste gevoel wat er is. Wat wij samen als gemeenschap zijn en nog kunnen zijn, die zin om weer te bouwen, die zin om er weer voor te gaan, dat geloof in de toekomst. En dat is inspirerend.

De politiek in Nederland is lang zonder visie geweest. Visie was lang een te romantisch en te ambitieus woord. Niet iets voor gematigden en Calvinisten. Politiek betekende technocratie en doormodderen.
Het is nu de tijd om een toekomstvisie op de Nederlandse samenleving te formuleren die veel, zeer veel, mensen verbindt. Een visie die uitgaat van de feitelijke Nederlandse samenleving die de facto al decennia een zeer verscheiden samenleving is, wat betreft (sub)cultuur, etnische achtergrond, politieke en religieuze voorkeur. En waar ook zeer veel ons bindt als gemeenschap: de hang naar vrijheden, gelijkheid, gematigdheid, een goed sociaal vangnet en gelijke toegankelijke gezondheidszorg.
Laten we gebruik maken van deze kracht, weerbaarheid, intelligentie en engagement van de Nederlandse burgers om zo naar de toekomst te kijken en deze op dusdanige wijze te vormen.
Als Nederlandse burgers weten wij immers dat je de metafysische grondslagen van het christendom niet hoeft te aanvaarden om toch de wederopstandingsgedachte als leidend motief van onze mensheid te kunnen aanvaarden.

Iets dat geïnfecteerd leek of bezoedeld leek, iets dat politiek correct leek, iets dat achter ons zou liggen, iets dat definitief achter ons zou liggen, dat kan, weer tot bloei komen. Het idee dat iets dat door velen niet meer geaccepteerd was, iets dat voorgoed voorbij leek, weer tot bloei kan komen, precies dat, precies dat is de leidraad, is het leidende motief. Het is het levensmotto en de kracht van de Nederlandse samenleving: een verscheiden en multi-etnische samenleving, waarbij de pursuit of happiness, de vrijheid en sociale rechtvaardigheid belangrijke uitgangspunten zijn van het samenleven.

Want de Nederlandse samenleving beleeft zo een wedergeboorte, een Renaissance.
En dat is wat we kunnen bewerkstelligen. En het is nooit urgenter geweest dan nu om dat te bewerkstelligen. Het is nooit noodzakelijker geweest dan nu dat mensen van goede wil de handen inéén slaan. Om de banden met onze waarden onze medeburgers te herstellen. Om onze kracht te hervinden en nieuwe kruisbestuivingen tot stand te brengen. Om al het goede dat we in de wereld kunnen vinden te verbinden met onze oude wortels van verdraagzaamheid, pragmatisme, vrijheid, gelijkheid en sociale rechtvaardigheid en zo Nederland weer verder te laten bloeien.

Laten we verder blijven bouwen. Dat doen we al vanzelf door ons ding te blijven doen: (samen)werken, opleiden, ontmoeten, sporten, sparren, praten en debatteren.
En ons te organiseren en te engageren voor collectieve doelen en algemene belangen die er toe doen.
Wij hebben de mensen om de reactionaire en boreale krachten te verslaan. We kunnen met elkaar constructieve, egalitaire, creatieve en realistische oplossingen bedenken om de huidige maatschappelijke vraagstukken aan te pakken: een krachtig duurzaamheidsbeleid, een rechtvaardig immigratiebeleid en een sociaal rechtvaardig Europa.
WIJ, Republikeinse burgers, zijn de baas over ons eigen land, het land dat iedere inwoner, ongeacht religie, overtuiging, etnische afkomst, seksuele geaardheid, sociale groep, toebehoort.
We zullen niet rusten. Wij zullen niet rusten totdat de populistische geest weer in de fles zit.

Met een stevige kurk erop.

Afbeeldingsresultaat voor kurk

We spreken ons uit en debatteren met woorden. We demoniseren niet.

Zo is het. Opnieuw gaat Nederland voorbij de horizonten reiken. We gaan een Renaissance teweeg brengen. Waarin ons zelfvertrouwen en kracht is hersteld. We zijn een weerbare multiculturele natie die diversiteit als kracht ziet, gelooft in de principes van de democratische rechtsstaat en deze in ere houdt en handhaaft, economisch en cultureel vrij, dynamisch en innovatief is.

Een nieuwe Gouden Eeuw ligt in het verschiet, waarbij Nederland een voorbeeld kan stellen aan de internationale gemeenschap als mooiste en meest sociaal rechtvaardige beschaving die de mensheid ooit heeft gekend!

Marco (met dank aan Thierry)

Verelendung en carpe diem

Duinkerke, 3 november 2018

Leestijd: 4 minuten

Beste lezer,

De nieuwe jungle is gelegen in Le Puythouck: Un espace naturel protégé (130 ha de bois et de lac). Een soort Amsterdamse of Kralingse bos.
Wanneer de avond valt, na 17:00 uur, hoor je veel geritsel in de bossages, het knakken van takken en overal ruik je geur van rook en zie je door het gebladerte heen allerlei vuurtjes branden. Silhouetten van mensen komen je tegemoet op de vele paden en zelfgemaakte paadjes kriskras door het gebied. De enige verlichting is die van de zaklamp op de telefoon. Op de achtergrond hoor je voortdurend de snelweg  ruisen.
Mensen maken zich op voor weer een koude avond en nacht en zoeken warmte bij elkaar en bij de verschillende vuurtjes.

Afbeeldingsresultaat voor puythouck

We zijn net terug van een gastvrije en heerlijke maaltijd verzorgd door een groep Afghanen en Pakistanen in hun kampementje. Vannacht delen 25 mensen op die plek een bungalowtent en drie koepeltentjes met elkaar.
We aten kip en zelfgebakken plat brood. De sfeer was ontspannen en er wordt gegeten, gepraat, gegrapt en gelachen. Het is ook een beetje geven en nemen. Zij geven ons een inkijkje in hun leven hier en ze bereiden een maaltijd voor ons en wij geven ze iets extra’s: bijvoorbeeld een slaapzak, wat extra water en zoals gisteren een paar tenten.

Het is een lange, intense dag geweest. Om zeven uur zelf ontbijten, daarna ontbijt en lunch voorbereiden voor minimaal vijf honderd migranten en om tien uur richting de grote parkeerplaats van het Espace naturel protégé.
Hier stelden we de auto’s op in een waaiervorm, zodat mensen niet tussen de auto’s kunnen doorkomen en plaatsten de tafels, gastanken en kookattributen.
Na de ‘achterbakplundering’ van gistermiddag waren we wat op onze hoede. Hoe zou het vandaag gaan lopen? Wat zouden we aantreffen?

De mensen liepen langzaam en gestaag, zichtbaar murw en verkleumd van de afgelopen  nacht, af op de bussen en de auto’s die een voorteken waren van een startend universeel ochtendritueel. Ze vormden gesocialiseerd een rij, waar veel migranten ook weer grappen over maken. Met een grote grimas line, line roepen. Ook is de term zigzag goed ingeburgerd. Een tactiek om uit de lijn te stappen, even een praatje te maken met iemand en dan verderop weer de lijn in te duiken, zodat je minder lang hoeft te wachten.

Dat lange wachten bleek vandaag niet nodig. Alles ging zeer efficient met twee mega-paëllapannen bakten we zo’n 40 eieren, scrumbled.
Op het broodje, servetje eronder, ‘enjoy‘ en de volgende.

Binnen een paar uur verzamelden zich zo’n 400-500 menzen op het terrein en de rij bleef eigenlijk voortdurend constant. Het ontbijt ging moeiteloos over in de lunch waar Halal burgers van Mekka food uit Nederland op het menu stonden, inclusief ijsbergsla, tomaatje en een saus naar keuze.

Afbeeldingsresultaat voor all you can eat

Er ontstond inmiddels een uitgelaten sfeer. De hele dag van tien tot half vijf was een voortdurend all you can eat-festijn en sommige mensen kwamen we wel zeven keer tegen voor broodje ei respectievelijk hamburger. Ook bleek er in de communicatie met een andere (Franse) NGO een misverstand, waardoor rond 13:00 een nieuwe bus met eten & drinken het terrein opkwam, ditmaal met bakjes fruitsalade en thee en koffie.
Mensen lieten hun haar doen voor 3 euro bij één van de twee kappers, de generator ronkte de hele dag met honderden aangesloten telefoons en midden op de parkeerplaats vond een urenlange voetbalwedstrijd plaats.
Tijdens een korte wandeling zag ik een Irakees zich baden en wassen in het ijskoude meer. Dat vond hij zelf ook, maar een lach kon er nog wel vanaf.
De parkeerplaats en de directe omgeving van de espace naturel protégé was inmiddels veranderd in een grote afvalberg met plastic bordjes, lege waterflessen en bekertjes. Gelukkig namen veel migranten het initiatief om op te ruimen, anders zou deze plek na een paar dagen onleefbaar zijn geworden. Af en toe zag je de ratten al wegschieten.

Binnen de groep ontstaan tussen de bedrijven door af en toe gesprekken over het nut, de noodzaak en de zin van het aanbieden van voedsel en levensmiddelen. Vele migranten zijn uitgeprocedeerd en zijn met bepaalde ideeën en idealen naar Europa gekomen.
Om het economisch beter te krijgen of de instabiliteit en de onzekerheid in hun land van herkomst te ontvluchten. Bovendien krijgen veel migranten ook wat geld via familie uit het land van herkomst of reeds geëmigreerde familie en in het bezit van een legale verblijfstatus. Een deel van de migranten doet ook gewoon inkopen bij het naastgelegen Auchan.

Feit blijft echter dat de meeste van deze migranten niet terug willen en het leven hier, in zijn allerprimitiefste vorm, verkiezen met de hoop om ooit in Engeland aan te komen.
En wat wacht daar? Lees ‘Het jaar van de gelukzoekers’  van Sunjeev Sahoti er maar op na.
https://www.nrc.nl/nieuws/2016/04/22/ik-word-heen-en-weer-geslingerd-tussen-twee-were-1610396-a1171518

Ook moest ik denken aan The Grapes of Wrath van John Steinbeck over het tragische relaas van binnenlandse migranten in de VS die migreren van de Great Plains naar het Westen. De hoop is de motor van hun trek naar het Westen, met uiteindelijk een tragische afloop.
Tegen de hoop van mensen op een beter leven, op een betere toekomst is weinig beleid gewassen. De illegale immigranten zijn hier Noord-west Frankrijk in grote getale.
Moet je die hier aan hun lot overlaten, de situatie zo mensonterend maken dat ze vanzelf vertrekken of hanteer je als overheid een humanitaire ondergrens gebaseerd op Franse en Europese waarden? In goed Nederlands: een sobere bed, bad en brood regeling.
Of uit welbegrepen eigenbelang, zodat het oorspronkelijke espace naturel protégé weer gebruikt kan worden waar het voor bedoeld is: om te joggen, te ontspannen, te fietsen, te vissen en te wandelen. De dag te plukken.

Marco

 

 

Achterbakplundering

Duinkerke, 2 november 2018

Leestijd: circa 3 minuten

Beste lezer,

Bij de afslag 54b A16/E40 Duinkerke/ Grand Synthe bevindt zich vlak achter de Burger King en de mega-Auchan de ‘nieuwe jungle‘.
Sinds begin september dit jaar is het oude kamp aan de andere kant van de snelweg definitief ontruimd en hebben zich op deze plek opnieuw vele migranten verzameld.
De aantallen variëren flink. Vlak na de ontruiming van het oude kamp was het rustig. Mensen waren verjaagd en veelal ook naar elders overgebracht en soms gedetineerd in afwachting van uitzetting. Van deze uitzetting komt het niet zo vaak en na een maand kan iemand – zonder concreet uitzicht op gedwongen vertrek – niet langer worden vastgehouden en keert dan vaak weer terug naar de omgeving van Duinkerke/ Calais om opnieuw zijn/haar kansen uit te proberen om naar Groot-Brittanië over te steken.
Ook trekt de omgeving van Duinkerke weer nieuwe migranten uit ander landen als het asielbeleid daar wijzigt. Zo is in Duitsland onlangs Irak als een veilig land aangemerkt, wat weer leidt tot meer Iraki’s in Noord Frankrijk als hun verblijfsvergunning in Duitsland niet verlengd wordt.
Hele opmerkelijke migratiebewegingen kom je ook tegen als je wat uitgebreider met mensen spreekt. Zo sprak ik eind augustus met Sedarah uit Afghanistan die via Duitsland, Noorwegen, Denemarken, Nederland uiteindelijk in Frankrijk terecht was gekomen ergens in 2017. Zijn asielaanvraag is hier definitief afgewezen en hij is uitgeprocedeerd. Na de ontruiming van september vertrok hij richting Nederland om daar de oversteek naar Engeland te proberen via een Nederlandse haven. In de trein ergens in Nederland vroeg de politie naar zijn papieren. Na de check van zijn vingerafdruk bleek zijn eerste land van registratie Frankrijk en van de week is hij uitgezet naar Frankrijk met een gratis vliegticket Schiphol – Parijs Charles de Gaulle, waarna hij door de Franse vreemdelingendienst weer op straat is gezet en sinds gisteren weer in Duinkerke is aangekomen, waar ik hem vandaag weer tegen het lijf liep.

Het kamp is daarmee meer een verzamelpunt  van vele mensen geworden die alles bij zich hebben wat ze bezitten. En dat is niet veel meer. Ook vormt de locatie het episch centrum van de hulpverlening: de ngo’s en de particulieren die dagelijks eten, thee kleding en slaapspullen komen brengen. Hierbij hebben de slaapspullen een haast net zo’n grote omloopsnelheid als de uitgereikte levensmiddelen.

Vandaag vertrokken we met 2 busjes en drie auto’s vanaf het verzamelpunt Kruibeke, onder Antwerpen, richting Duinkerke en Calais.
Iedereen had veel weten in te zamelen afgelopen weken. Verschillende sponsors waren gevonden, donaties verzameld en supermarktacties gehouden. DE opbrengst: 2400 eieren, 50 vuilniszakken kleding en schoeisel, een aantal tenten, slaapzakken en matjes, 30 kilo tomaten, 10 kilo komkommers, 150 broden, 3 kisten appels,
300 levensmiddelenpakketten (mueslireep, pak suiker, pakje thee, schoonmaakdoekjes, blikje tonijn, wraps).
Morgenvroeg komen Ouafe en Bouchra nog met 1300 Halal hanburgers en 1500 bolletjes voor de lunch die we morgen bereiden.
De eerste stop vandaag was het Warehouse in Calais, bestaande uit twee enorme loodsen waar een enorme hoeveelheid kleding, tenten, slaapzakken, matjes en schoeisel is opgeslagen. Ook is er een professionele keuken waar dagelijks vele maaltijden worden bereid die de verschillende ngo’s uitreiken aan de migranten in Calais en Duinkerke.
Er waren tientallen vrijwilligers actief, met name Fransen en Engelsen. Hier gaven wij onze non food af, aangezien we daarvan niet genoeg hadden voor alle migranten in Duinkerke. Dat is immers de missie van Stand by You: dat er voor iedereen voldoende is. Een paar tenten etc. lieten we wel achter in de bus om eventuele acute nood in Duinkerke te kunnen ledigen.
Na het herinrichten van de bussen en auto’s, zodat we morgen meteen goed kunnen starten, vertrokken we richting Duinkerke om wat kwartier te maken.
De sfeer was anders dan eind augustus. Er waren vrijwel geen gezinnen meer, alleen mannen. Mensen zagen er verwilderd uit en circelden om wat busjes heen waar wat eten was te krijgen en medische hulp werd gegeven. Elke sanitaire voorziening ontbrak: geen water, geen dixies, niets. Het rook ook muf en zuur: naar oud zweet, ongewassen kleding, onhygiënische lijven.
Er waren begroetingen van mensen die ons herkenden, maar de atmosfeer was ook hopelozer, grimmiger en grenzelozer.
Het idee was om de dekzeilen die we last minute bij de Action hadden ingekocht uit te reiken, maar voordat we dat plan konden uitvoeren werd de achterbak van één van de auto’s van buiten opgedaan en besprongen tientallen migranten de dekzeilen die in een mum van tijd verdwenen. Het was niet mogelijk om in te grijpen. Achterbak binnen 20 seconden leeg. Een supersnelle zelfgeorganiseerde uitreiking. Lekker efficiënt, maar niet zo’n goede allocatie.
Het zei genoeg over de mentale en fysieke toestand van veel mensen hier.

Later wandelden we nog wat verder door richting het aangrenzende park, waar veel bossages zijn en voorheen kleinere groepjes Pakistanen en Afghanen bivakkeerden.
Een aantal bekenden escorteerden ons en brachten ons bij een klein kampje van zo’n tien Pakistaanse migranten. Ook hier gold dat elk kampement maximaal één dag kon bestaan. Elke ochtend komt de politie rond 6:00 om de tenten en overige bezittingen in beslag te nemen of te vernietigen. Dan is het wegwezen en als je geluk hebt kun je je tent, je matje en je slaapzak nog snel meenemen.
Inmiddels hadden de Pakistanen alweer een koepeltentje en een bungalowtent weten op te scharrelen, maar met z’n 15-en was dat toch nog wat krap. We beloofden ze wat slaapspullen die ze zo bij de terugtocht naar onze auto’s konden ophalen en meenemen. We dronken zoete sterke thee met melk bij een klein vuurtje en kletsten wat.

Op de terugweg naar onze auto’s begon het te schemeren. Kleine groepjes en mannen alleen liepen langzaam met hun schaarse bezittingen richting een plek waar ze de nacht konden doorbrengen in de struiken of tussen de bomen.

Tijdens het eten stond de televisie aan met het weerbericht.
Het wordt vannacht 0 graden in Duinkerke.

Marco

‘We are here’… met onbekende bestemming

Amsterdam, 10 september 2018

Leestijd: 5 minuten

Beste lezer,


Bron: https://m.nieuwsblad.be/cnt/dmf20180906_03710092

Vlak na mijn bezoek aan De Jungle in Duinkerke ontving ik een appje met de mededeling dat een viertal Pakistaanse jongens veilig de UK hadden weten te bereiken. Waaronder de danser.
Minder goed nieuws volgde vorige week donderdag. De warehouse in Duinkerke – vlakbij het kamp – met opslag van kleding, tenten, slaapzakken en levensmiddelen bleek tot de grond toe afgebrand. Oorzaak onbekend.
Ook volgde  donderdagmiddag 6 september een massale ontruiming van het kamp door de Franse politie. Dat ging gepaard met fysiek geweld, pepperspray en vernietiging van de onderkomens. De informatie hierover is nog niet helemaal helder. In ieder geval zijn honderden mensen opgepakt en met bussen naar verschillende opvangcentra gevoerd. Ook zijn honderden migranten ontkomen en hebben zich weer hergroepeerd en hervestigd in en rondom Duinkerke en Calais.
Zo gaat het af en aan: groepering, kampvorming, ontstaan van enige bestendiging en infrastructuur en dan weer fragmentatie en vernietiging. Zinloos.

Zodra migranten mensen worden is het lastiger een restrictief vreemdelingen-en uitzettingsbeleid te voeren. Dat bleek gisteren ook toen op het laatste moment de staatssecretaris alsnog een verblijfsvergunning verleende aan de Armeense kinderen Lili en Howick. Alle juridische procedures leidden tot het oordeel dat de staatssecretaris niet onrechtmatig handelde bij weigering van de verblijfsvergunning en de voorgenomen uitzetting. Rutte herhaalde het nog maar eens: ‘soms moet je ‘hard’ zijn.’
Maar de staatssecretaris, veranderde als een moderne Willem II, in één nacht van een ‘harde’ naar een ‘zachte’ bestuurder. En niet omdat Lili en Howick een nachtje zoek waren. Ze waren echt niet op weg naar Duinkerke…

Afbeeldingsresultaat voor onder druk wordt alles vloeibaar

Onder druk wordt alles vloeibaar.
Hoewel een prachtig gebaar – gebruik maken van de zogenaamde discretionaire bevoegdheid – toch lastig uit te leggen en toe te lichten. Want, hoe verhoudt zich het recht tot het rechtsgevoel, wat is de rol van de (sociale) media en politieke druk geweest en wat zijn de gevolgen voor andere migranten(kinderen) die geen toegang hebben tot poortwachters van het politiek-bestuurlijke systeem?

Ons restrictieve vreemdelingenrecht en -beleid, voor niet EU-onderdanen of niet-onderdanen van vriendschappelijke staten, maakt onderscheid op basis van formele en juridische kenmerken: het hebben van een bepaald paspoort en/of voldoen aan specifieke toelatingscriteria. Deze kenmerken zijn door nationale wet- en regelgeving bepaald en binnen de Nederlandse context rechtmatig en legitiem. Ze verdragen zich daarentegen vaak niet met de subjectieve wil om te migreren of het ‘natuurrecht’ van de migrant, het recht van zelfbehoud of het recht van migratie, zo je wil.
Ook botsen en schuren deze criteria met het toeval of willekeur ergens geboren te zijn of met de universele rechten van de mens.
De persoonlijke wil tot zelfbehoud en pursuit of happiness is vaak vele malen sterker dan de juridische en politieke constellatie die bepaalt wie wel en geen toelating tot Nederland of een andere EU-lidstaat krijgt. En dat verklaart weer waarom er binnen de EU miljoenen migranten zonder geldige verblijfsrecht leven, wonen en werken.

Hoeveel migranten zonder geldige verblijfstitel zijn er eigenlijk in Nederland?
Ik heb het dan niet over migranten die nog in een vreemdelingenrechtelijke procedure zijn, maar over illegalen. Ooit afgewezen voor een verblijfstitel of naar Nederland gekomen zonder ooit een aanvraag tot legaal verblijf te hebben ingediend.

Bij illegalen geldt: de vraag stellen, is deze niet kunnen beantwoorden.

Wel bestaan er schattingen. In een onderzoek van het Risbo uit 2002 is voor het eerste een wetenschappelijk verantwoorde schatting gedaan naar de hoeveelheid illegale vreemdelingen in Nederland. Hierbij is een opmerkelijke schattingsmethode gebruikt die afkomstig is uit de (populatie) biologie: de vangst-hervangst methode.
De analogie van illegalen met opgejaagd wild zal niemand ontgaan.
De techniek wordt wel gebruikt om de omvang van een bepaalde diersoort in een nader omschreven gebied te ramen aan de hand van twee metingen. Op basis van het aantal dieren dat alleen op het eerste tijdstip is aangetroffen, het aantal dat alleen op het tweede tijdstip is aangetroffen en het aantal dat beide keren is aangetroffen, valt het aantal dieren te schatten dat beide keren niet is aangetroffen. De som van deze getallen geeft een schatting van het totale aantal dieren in het geselecteerde gebied. In het geval van heterogene populaties kan de analyse apart worden uitgevoerd voor subgroepen. Ook zijn er manieren om te corrigeren voor vertekenende invloeden. De vangst-hervangsttechniek is een systematische schattingsmethodiek die ook is toe te passen op onderzoek naar menselijke populaties (zie Smit et al. 1994, LaPorte 1994). Hierbij kan ofwel gewerkt worden met registraties van twee of meer onafhankelijke instanties, ofwel met continu verzamelde data, zoals antecedentengegevens in de criminologie.
Bron: https://repub.eur.nl/pub/1858/SOC-2002-005.pdf

Afbeeldingsresultaat voor opgejaagd wild

De schatting in 2002 met deze methode kwam neer op 65.000-90.000 illegalen die niet afkomstig zijn uit Europa. De schatting lijkt mij op het eerste gezicht wat laag.

De cijfers van de IND en de Dienst Toezicht, Terugkeer en Vertrek (DTTV) laten ook een beeld zien. Die van het jaarlijks aantal uitgeprocedeerde vreemdelingen dat uit Nederland is vertrokken, aantoonbaar met toezicht en zelfstandig zonder toezicht.
Die laatste cijfers zijn interessant. Want daar geldt: met onbekende bestemming vertrokken. In de illegaliteit, op weg naar een ander land, toch naar het land van herkomst. Niemand die het weet.
Dit zijn de cijfers:

Jaar Totaal vertrokken Onder toezicht Zonder toezicht % zonder toezicht
2004 41895 22341 19554 47%
2005 48542 26240 22302 46%
2006 Niet bekend Niet bekend Niet bekend Niet bekend
2007 26640 11910 14730 55%
2008 20150 9200 10950 54%
2009 22040 10350 11690 53%
2010 22910 11780 11130 49%
2011 21400 10790 10610 50%
2012 20750 10090 10660 51%
2013 15720 8510 7201 46%
2014 15950 8510 7440 47%
2015 16140 8850 7290 45%
2016 24880 nnb 11970 48%
2017 20770 nnb 11960 58%

Bron: Ministerie Justitie: Rapportages vreemdelingenketen 2004-2017 (cijfers bewerkt door MHO)

Met andere woorden: in de afgelopen 13 jaar zijn er jaarlijks gemiddeld meer dan 10.000 migranten die met onbekende bestemming vertrokken zijn. Bij omstreeks 50% van de uitgeprocedeerde migranten vindt geen daadwerkelijk gecontroleerde uitzetting plaats.
Wat we zien in de diverse bed, bad en brood accomodaties in steden als Groningen, Utrecht en Amsterdam zijn volgens mij topjes van de ijsberg.
De meeste migranten zonder papieren blijven onder de radar.

In een mooie en heldere publicatie van Engbersen en Burgers noemen zij het illegalenvraagstuk een strategisch sociologisch onderzoeksthema, omdat dit vraagstuk verschillende maatschappelijke thema’s aanroert:
1. het ontstaan van nieuwe vormen van ongelijkheid en geografische mobiliteit;
2. de betekenis van nationale staten en grenzen; (fysiek en sociale voorzieningen);
3. de relaties tussen formele en informele vormen van solidariteit en uitsluiting.
Bron: http://www.migrantenstudies.nl/wp-content/uploads/MS-2000-NR2-P69-80.pdf

Volgens de onderzoekers hebben veel illegalen een plek in de samenleving weten te bemachtigen. Dat heeft een aantal oorzaken.
* Vraag naar arbeid schept aanbod: Twee derde van de illegalen verricht op één of andere manier betaalde arbeid en genereert een inkomen waarmee in levensonderhoud kan worden voorzien. Het gaat hier om irreguliere arbeid. Op oproepbasis, losse klussen, prostitutie, criminele activiteiten en werkzaamheden binnen etnische gemeenschappen of familieverbanden.
* De rol van etnische gemeenschappen. Er is sprake van gemeenschappelijk delen van huisvesting, documenten, gezondheidszorg, financiële hulp en voorzieningen;  ook is er sprake van marktrelaties. Markten van schijnhuwelijken, valse documenten, illegale arbeid en huisvesting.
* Mazen in het vreemdelingenbeleid. Vreemdelingenbeleid is landelijk beleid dat uitgevoerd wordt door verschillende actoren: de IND, de DTTV, belastingdienst, gemeentes. De cijfers hierboven geven al weer dat het uitzettingsbeleid verre van sluitend is.
Ook zijn onderstaande quotes uit het Regeerakkoord 2017 respectievelijk het Collegeakkoord Amsterdam 2018 treffend in hun positionering ten aanzien van illegale vreemdelingen:
Regeerakkoord 2017
Uitgeprocedeerde asielzoekers moeten Nederland zelfstandig en zo snel mogelijk verlaten. Wie dat niet direct doet kan een beperkte periode worden opgevangen in een van de acht op te richten LVV (Landelijke vreemdelingenvoorziening)-locaties onder toezicht van DT&V en in samenwerking met gemeenten. De eerste twee weken geldt geen voorwaarde tot meewerken aan terugkeer naar land van herkomst, daarna moeten zij meewerken aan terugkeer, tenzij blijkt dat zij toch in aanmerking komen voor een verblijfsvergunning. Wanneer zij niet serieus werken aan terugkeer naar land van herkomst wordt hen opvang en ondersteuning ontzegd. Hiertoe wordt een akkoord gesloten met de VNG. Gemeenten kunnen vertrekplichtigen vervolgens naar de LVV locaties verwijzen. Daarbij blijft individuele noodopvang voor enkele dagen op basis van de openbare orde mogelijk, maar niet eigen bed-bad-brood voorzieningen.

College-akkoord Amsterdam mei 2018
Opvang voor ongedocumenteerden . Er wordt een 24-uursopvang ingericht voor ongedocumenteerden die op dit moment in Amsterdam verblijven. In deze voorziening wordt gewerkt aan perspectief (waaronder terugkeer) met professionele begeleiding. . Er wordt een plan ontwikkeld met de volgende uitgangspunten: ■ Er is voor 500 mensen plek die daar anderhalf jaar kunnen blijven. Daarna heeft de burgemeester de discretionaire bevoegdheid verblijfsduur eventueel te verlengen. Bij kwetsbare of zieke mensen wordt dat oordeel in samenwerking met de GGD opgesteld. ■ Een persoon in de opvang stelt samen met een professionele begeleider een perspectiefplan op. Na elk half jaar wordt voortgang geëvalueerd om te zien hoe aan perspectief is gewerkt en wordt bekeken wat noodzakelijke vervolgstappen zijn. ■ Er komt screening om de zorgbehoefte en noodzakelijke hulp/ondersteuning in kaart te brengen. ■ Opvang is kleinschalig, met respect voor privacy, de mogelijkheid om zelf te koken en een zo laag mogelijk beveiligingsniveau. ■ Tijdens verblijf in de opvang worden de bewoners niet opgepakt vanwege ontbreken van verblijfsstatus. Hierover worden afspraken gemaakt met politie en bewoners krijgen een pasje ter identi&catie. ■ Onderzocht wordt hoe stage en/of werk voor hen kan worden ingericht.

Afbeeldingsresultaat voor bed bad brood

Binnen de bestuurskunde spreekt men wel van ‘ontstatelijking’ van beleidsterreinen en overheidsinvloed op bepaalde maatschappelijke vraagstukken. Dat is wat mij betreft een vierde oorzaak dat veel illegalen een plek in de Nederlandse samenleving hebben weten te bemachtigen. De scholen die leerplichtige minderjarige illegale kinderen onderwijs geven; de verschillende kerkelijke  instellingen die hulp en zorg verlenen, de gemeentelijk Bed, Bad en Broodregelingen, de vreemdelingenadvocatuur, Amnesty, gezondheidsinstellingen die onbetaalde en onverzekerde zorg bieden, betrokken buurtbewoners en kennis en vrienden.
Al die organisaties dragen er aan bij dat illegale vreemdelingen in staat zijn een leven op te bouwen in Nederland, ondanks het feit dat de Koppelingswet het formeel niet mogelijk maakt om in Nederland te werken, te wonen of je te verzekeren als illegale vreemdeling.
En zo’n leven, dat naar onze maatstaven beneden het algemeen aanvaarde welzijnspeil is te beschouwen, is voor veel migranten nog steeds te verkiezen boven het gebrek aan perspectief in het land van herkomst.

In dat licht bezien is Nederlands illegalenbeleid niet zozeer uitrookbeleid, maar eerder symboolbeleid.

Marco

Jungle boek

Afbeeldingsresultaat voor jungle book

Amsterdam, 27 augustus 2018

Leestijd 5 minuten

Beste lezer,

Tussen de parkeerplaats en het grote veld, waar normaliter de generator staat en het eten wordt uitgedeeld, bevindt zich een half verharde weg van 150 meter met rechts een waterbasin met stromend water, een grote afvalcontainer en zes dixies.
Meteen daarachter ligt een greppel met veel afval, een laagje regenwater vermengd met wat urine die uit de dixies stroomt, zoals je dat op de Westerstraat in Amsterdam tijdens Koningsdag ook kunt zien en vooral ruiken.
Over de greppel liggen om de vijf meter drie plankjes die de entree vormen van de echte jungle. Daar waar de mensen hun onderkomen hebben in een koepeltentje of een gespannen stuk zeil.
Tijdens het uitdelen van het speelgoed aan de jonge kinderen gidste Soliman mij door het kamp. Soliman is een jaar of zes en we zouden wat speelgoed naar zijn broertje en zusje brengen verderop. Een pakje kleurkrijt, een balletje, een touwspring-setje en nog wat andere frutsels.
Het kampement is ontstaan door struiken plat te trappen, te snoeien en gebruik te maken van de al bestaande kalere plekken. Hier stonden de tenten en overal zijn paadjes gevormd die soms weer doodlopen op tenten of gespannen zeilen. Soliman wist uitstekend de weg via alle paadjes, omzeilde handig de vuurtjes en het afval dat overal is gedumpt. Ineens tilde hij een zeil op: ‘Here is my family’. Een schattig meisje met zwarte krulletjes en een jongen op een klein plastic vrachtwagentje keken ons verwachtingsvol aan en bleken dolgelukkig met de cadeaus.
Er was genoeg voor iedereen en dat is ook de USP van Standing for your Foundation: geen schaarste. Alles in 50, 300 of 600-voud.
Dat voel je overigens wel aan je rug: in sneltreinvaart 600 zakjes aan een laag tafeltje openvouwen voor  opgerolde pizza’s. Het echte lopende band werk volgens Fordiaanse principes: pizza’s opwarmen,  groente op pizza, pizza rollen, pizza in zakje, uitreiken aan de eerstvolgende in de rij.  En weer opnieuw en opnieuw en opnieuw.
Het was het meer dan waard.
Afbeeldingsresultaat voor turkse pizza

De Jungle waar de mensen bivakkeren, leven en slapen is een zeer ambivalente plek.
Dat is misschien nog zacht en onvolledig uitgedrukt en doet geen recht aan de werkelijkheid.
Die moet je ervaren.
De geur van vuur, hout en rook, van urine, oud zweet en groen bos. De lachende en spelende kinderen, de tientallen mannen urenlang gehurkt bij het opladen van hun telefoon bij een ronkende transformator. Het vele afval op het veld en in de greppel.
De politiebusjes en de tientallen agenten op de parkeerplaats, de continue ruisende snelweg, de lange rijen mensen van soms wel tweehonderd meter die lang moeten wachten op het eten: geduldig, murw, opstandig en dankbaar.
De talloze binnen- en buitenlandse organisaties en individuen die regelmatig eten en andere goederen brengen waar de mensen dan weer opnieuw voor in de rij gaan staan. De vrolijk voetballende mannen die de bal soms met takken uit de sloot moesten vissen, net als bij de voetbalclub DRC in Durgerdam. De Afghaan die bij het waterbasin zijn haar wast, tanden poetst en even in de spiegel kijkt of hij er nog mee door kan. De regen die alles mistroostig maakt; nat en vochtig maakt wat buiten staat, omdat dat niet meer in de kleine tent past. De stress en onzekerheid van mogelijk arrestatie, ontruiming en verjaging. Vernietiging van het meest primitieve dak en onderkomen.

Zijn deze migranten de nieuwe zigeuners?

Het samenleven in de jungle is geen volldige chaos of anarchie; ook hier gelden ongeschreven wetten, waarden en fatsoensnormen van onderling samenleven. Van ieder het zijne, wachten op je beurt, eerlijk delen, gastvrijheid, respect voor elkaar.
Ook gelden er algemene principes van crowd control en logistiek. Als dat niet goed georganiseerd is, is geen eerlijke verdeling mogelijk en winnen de sterksten met voordringen en andere slinkse methoden, zodat zij meer krijgen dan de ander. Dat zet kwaad bloed, zorgt voor onrust en vechtpartijen. Dat hadden we zondag goed in de gaten toen de opstelling en de organisatie van distributie rustig verliep vergeleken met die van zaterdag: zorg voor een aantal ‘helpers’, houdt pottenkijkers op een afstand, creëer voldoende ruimte om maaltijden voor te bereiden, te bereiden en uit te reiken en geef de wachtenden alvast iets om te eten (een krentenbol).

De Jungle zit vol met verhalen. Je hoeft maar even een tijdje op het veld voor je uit te staren en mensen komen naar je toe en vertellen waar ze vandaan komen, welke route ze hebben afgelegd, hoelang ze hier al zijn, waar familie zit in Europa en hoe ze denken naar de UK te gaan en wat ze daar verwachten.
Een Iraakse Koerd vroeg zich af of alle mannen in Nederland zo lang waren als ik.
Ik zei hem dat ik bergschoenen droeg. Hij liet mij filmpjes zien van zijn bootreis van Turkije naar Griekenland. Hij heeft Irak verlaten vanwege het gebrek aan toekomstperspectief daar. Geen persoonlijke politieke redenen, maar pursuit of happiness.
Een Afghaan uit Jalalabad schetste zijn tour door Europa: Griekenland, Macedonië, Servië, Kroatië, Slovenië, Oostenrijk, Duitsland, Denemarken, Noorwegen, Denemarken, Duitsland, België, Jungle.
En zo waren er tientallen mensen al maanden, zo niet jarenlang, op weg naar een plek in Europa, vooralsnog zonder geldige papieren, maar met hoop op de toekomst, meestal financieel ondersteund door een familielid elders in Europa met geldige verblijfsvergunning.

Afbeeldingsresultaat voor sheer khan

In de Jungle ontdek je al snel dat er vele Mowgli’s zijn, veelal de kleine kinderen of de timide en schuchtere volwassenen. Ook heb ik Baloe en Bagheera gezien, mensen die het beste voor hebben met een ander, goedmoedig of zorgzaam.
Er zitten apen van jonge mannen bij die erop uit zijn om te rellen. Nurture or nature?
Shere Khan ligt altijd op de loer in de hoedanigheid van de Franse autoriteiten die op ieder moment het kamp kunnen ontruimen, mensen verjagen en de tenten vernietigen, maar ook onder de bewoners van de jungle is Shere Khan aanwezig. Een individu zonder vrienden of familie is hier niet veilig. Zeker in het donker.
Ook heb ik de slang Kaa gezien: charmante mannen en vrouwen die uitgenast en geslepen zijn en veel voor hunzelf en hun familie weten binnen te halen door ons te helpen en te verleiden.

Kortom, de Jungle is een maatschappij zoals de onze, maar het is er veel rauwer en je ziet de aard en veerkracht van de mensen sneller en scherper door de schaarste, de rechteloosheid en de mensonterende omstandigheden.

De Jungle is een zintuiglijke, gevoelsmatige en verstandelijke totaalervaring: mensonterend, fascinerend, exotisch, interessant en verrijkend. Een ervaring die ik niet had willen missen. Met veel dank aan de Stand by You Foundation.

Een ervaring die ik ook niemand zou willen ontzeggen of misgunnen.
Omdat de mensen daar het waard zijn.
Omdat jij het waard bent.

Marco

Eieren, hamburgers en kipcurry

Duinkerke, 25 augustus 2018

Leestijd, 5 minuten

Beste lezer,

Het hotel Premières Classe in Loon Plage, nabij Duinkerke, is een klassieker in het sobere genre. Vier vierkante meter en een hardplastic douche/WC van een vierkante meter. What you see, is what you get. Maar wel een heerlijk bed.

De ochtend na 8:00 staat in het teken van levensmiddelenpakketten samenstellen (300 stuks) en vooral snijden: 25 kilo uien, 50 overrijpe suikermeloenen, 2 kratten afgekeurde zeer kromme komkommers en tig kroppen sla. We doen dit bij het hotel, omdat hier stromend water is en er nog een betrekkelijke rust heerst om ons voor te bereiden op een – vermoedelijk – zeer drukke en hectische dag.
Het was nog een heel werk, maar er ontstond al snel een efficiënt systeem van pellen, halveren en snijden.
Gezamenlijk mis en placen is goed voor het teamgevoel.

kromme-komkommers
Rond 11.30 konden we pas vertrekken richting kamp.
Eerst de generator opstarten en ‘ontbijt’ voorbereiden. Bij de generator zaten vandaag veel meer mensen dan gisteren. Het leek ook veel drukker in het kamp.
Bij de voorbereidingen van het ontbijt verzamelden zich vele mensen uit nieuwsgierigheid. Velen wilden helpen of zitten verwachtingsvol te kijken naar onze verrichtingen.
De kunst was om een ordelijke rij te vormen met circa 600 mensen, vooral jonge mannen. De auto’s en de tafels vormden enigzins barrières tussen ons en de rest.

Gasflessen aansluiten, pannen erop en starten maar!
Het ontbijt begon enigszins chaotisch. Goede mis en place, logistiek en crowd control waren onontbeerlijk. De vraag was: hoe maak je van honderden – met name jonge – mannen een ordelijke rij waarin iedereen het zijne krijgt en daar ook vertrouwen in heeft?
Na verloop van tijd had iedereen in de gaten dat hij/zij aan de beurt zou komen en ontstond een goede cadans. Twee bewoners bakten de eieren (scrumbled), een Koerdische samen met Hedy verstrekten iedereen twee witte boterhammen met ei.
Na ruim 500 eieren waren we er doorheen en konden we – na een half uur pauze – aansluitend met de lunchvoorbereidingen beginnen.

Maar eerst de levensmiddelenpakketten. Die zaten in mijn bus.
We besloten om twee verdelers bij de auto neer te zetten en drie mensen die de rij moesten beheersen.
Dat liep niet goed. Veel mensen begonnen te duwen en te trekken en kwamen meteen weer terug nadat we een pakket hadden verstrekt. Het begon op chaos te lijken.
We besloten de uitgifte on hold te zetten en liepen weg van de bus. De rij bleef echter staan en er ontstond onrust en gemopper. Voornamelijk onderling tussen de bewoners.
In de trant van de ‘slechten’ (duwers, voordingers) verpesten het voor de ‘goeden’ (diegenen die netjes in de rij stonden).

Op een afstandje keek ik naar de bus en dacht even aan het gesprek dat ik had met een medewerker van het autoverhuurbedrijf gisterochtend. ‘Of ik met de auto naar het buitenland ging?’ ‘Nee’, had ik gezegd. ‘Of ik mijn eigen risico wilde afkopen?’ ‘Nee, dank je’. Hij wilde vast niet weten waar zijn auto nu stond. En ik hoopte er ook maar het beste van.

Geen-eigen-risico-bij-band-en-ruitbreuk
We besloten de uitgifte voorlopig te staken en ons te concentreren op de lunch: hamburgers met gebakken ui en komkommer en een schijf suikermeloen daarbij.
Er vormde zich weer een enorme rij en we probeerden met een plastic lint en nog meer mensen van ons een ordelijke rij te vormen.
Het werd weer geduw en getrek. Er was geen houden aan. Van alle kanten kwamen bewoners kijken en wilden ons helpen. In de rij werd het gedrang en direct voor onze tafels bevonden zich tientallen mensen.
Nadat we zo’n 100 hamburgers hadden uitgereikt ontstond een nijpende situatie. Teveel mensen, teveel druk vlabij de hete pannen en de gastanken. Andrea kreeg in het gedrang (onbedoeld) klappen en er ontstonden vechtpartijen.
We besloten te stoppen en alles zo snel mogelijk in de auto te laden. ‘No food anymore!’
In allerijl verlieten we met de auto’s het kamp om ons bij de Burger King aan de andere kant van de snelweg te verzamelen en te overleggen. Lunchmissie vandaag niet gelukt.
Ondanks al onze goede bedoelingen was het niet mogelijk gebleken de groep van een lekkere hamburger te voorzien. Door stress, verveling, ongeduld, voordringen en onderling gedoe moesten we de handdoek in de ring gooien.
Morgen weer een dag.

De Pakistanen waar we gisteren een bezoek brachten in de verderop gelegen bossages hadden ons uitgenodigd voor het avondeten. Hier bleek het een oase van rust.
Ze hadden een deken voor ons uitgespreid waar we op konden plaats nemen.
Het menu bestond uit zelfgebakken brood, komkommer, ui, tomaat en chickencurry.
Heerlijk eten met je handen, in het schemerige bos. Ik begreep ineens de motieven van de Pakistanen om zich af te zonderen van het grote kamp heel goed.
Het was een beschaafd en ook gezellig tafereel. Ze waren aardig, charmant en zeer gastvrij.
Na het eten gingen de muziek via de telefoon aan en een Pakistaanse jonge man bleek heel sierlijk te kunnen dansen op een haast vrouwelijke manier.
Het was erg vrolijk en de Pakistanen maakten filmpjes van dansende Nederlandse vrouwen waar ze vermoedelijk nog jaren op kunnen teren.
De meesten spraken behoorlijk Engels, waardoor het mij ook veel duidelijker werd waarom mensen hier zo lang in de jungle zitten.
Het draait volledig om (sociale) netwerken. De meesten van hen hebben heel Europa doorgezworven: Griekenland, Italië, Noorwegen, Denemarken, Duitsland, Frankrijk, Nederland, Oostenrijk etc. Maanden, zo niet jaren. Nergens maken ze kans op een verblijfsvergunning. Er is een afwijzing of ze moeten terug naar een land waar ze als eerste hun vingerafdrukken hebben gezet, maar waar ze niet naar toe willen.
Velen hebben familie in Engeland waar ze contact mee hebben en die hen financieel ondersteunen met honderden euro’s per maand.
Een smokkelaar die hen naar Engeland kan brengen kost zo’n 3000 euro op risico van ontdekking door de douane of politie die honden inzetten om de migranten te ontdekken. Velen lukt het toch – na verschillende keren proberen  – om naar Engeland te komen. Kwestie van volhouden en geduld.

In hun ogen en naar hun verwachting is de jungle een tijdelijke plek met het oog en de hoop op een meer rooskleurige toekomst. Ik wens ze het beste.

Marco