I Don’t Wanna Be Called Yo Nigga

Amsterdam, 10 juni 2020

Leestijd 5 minuten

Beste lezer,

Mei 2019 was ik in Duinkerke om een weekend lang ontbijt en lunch te verzorgen en pakketten uit te reiken aan illegale migranten in een niemandsland van park, snelwegen en hypermarchés. De migranten zijn veelal Iraakse Koerden, Afghanen en Pakistanen op weg naar Groot Brittannië.
Tijdens het uitschenken van de thee rijdt een busje van een Franse vrijwilligers-organisatie het terrein op. Een aantal mannen begint te voetballen met de kinderen.
De Franse vrijwilligers zijn zwart met lange dreadlocks. Migranten beginnen te sissen en te grijnzen. Nigga, nigga. Ze horen dit en blijven stoïcijns doorvoetballen.

Vandaag bezoeken Loek, Jeroen en ik de demonstratie, het protest, tegen racisme in het Nelson Mandela park. Een herhaling van het protest op de Dam.
Het debat in de gemeenteraad heeft de burgemeester inmiddels overleefd.

Het is druk. Duizenden mensen met enige afstand tot elkaar, borden met antiracisme leuzen, T-shirts met Black Lives Matter en spandoeken met White Privileged Wake Up.
De sfeer is gemoedelijk, strijdbaar en soms geëmotioneerd, zeker wanneer twee minuten stilte is gevraagd, waarna vrijwel iedereen knielt met de vuist omhoog. Voorzien van een heuse een taptoe.
Het publiek is enigszins gevarieerd: (veel) zwart en wit. (veel) jong en oud. Man-vrouw 50%-50%. Vrijwel geen Marrokaanse en Turkse Nederlanders, voorzover ik kan waarnemen.
De aanleiding van dit protest is uiteraard de gewelddadige dood van George Floyd door politie-optreden in Minneapolis, Waarvoor of waartegen men op dit moment precies demonstreert is zeer divers: tegen discriminatie, tegen segregatie, voor gelijke kansen, tegen Zwarte Piet, tegen politiegeweld en etnische profilering, voor meer samenwerking van ouders om hun kinderen tegen gangs te beschermen, tegen (institutioneel) racisme.
https://www.at5.nl/artikelen/202548/liveblog-anti-racismedemonstratie-duizenden-mensen-aanwezig-in-nelson-mandelapark

Duizenden demonstranten en twee minuten stilte in de Bijlmer

Binnen onze samenleving, onze democratische rechtsstaat, zijn ongerechtvaardigde verschillen en discriminatoire praktijken niet meer acceptabel en al decennia juridisch geformaliseerd in wetgeving en mensenrechten.  Ondanks deze rechtsnormen en de iedere burger toekomende politieke vrijheid en gelijkheid, ervaren veel mensen nog steeds een ongelijke behandeling op onrechtmatige of ongerechtvaardigde gronden.
Vroeger ging dat om mensen uit de arbeidersklasse en vrouwen, nu ligt de nadruk op de positie van niet-westerse migranten.

Stereotypen, vooroordelen en discriminatie van groepen en mensen behorende tot die groepen zijn zo oud als de mens bestaat. Sociaal psychologen stellen dat dit onderdeel is van ons brein om in a split second in te kunnen schatten of iemand te vertrouwen is ja of nee. Bij groepsvorming werkt dit ook zo. De groep die bij elkaar hoort, sluit anderen buiten en dicht deze outgroup eigenschappen of kenmerken toe die afwijken van de eigenschappen of kenmerken waartoe zij zelf toe behoren. Het al of niet behoren tot een bepaalde groep is de oorsprong van segregatie en ‘soort zoekt soort’.
Door je hiervan bewust te zijn en op je eigen vooroordelen en stereotyperingen te reflecteren is een antropologische blik nodig en daarmee het besef dat we allen onderdeel uitmaken van een gemeenschappelijke mensheid.

Het huidige protest tegen discriminatie en racisme lijkt mij een onderdeel van een emancipatieproces van met name tweede generatie migranten die in Nederland zijn geboren en/of opgegroeid. Het sociaal cultureel planbureau hanteert hiervoor de mooie term integratieparadox: migrantenjongeren en hogeropgeleide migranten ervaren vaker discriminatie.
https://www.researchgate.net/publication/47339383_Beeldvorming_Onder_Hoger_Opgeleide_Allochtonen_-_Waarom_is_Er_Sprake_Van_Een_Integratieparadox

Bij het protest tegen discriminatie, de ervaren ongelijke behandeling en in het politieke en wetenschappelijke discours valt regelmatig de term institutioneel racisme, een term die uit de Verenigde Staten is komen overwaaien.
Allereerst lijkt het mij lastig om discriminatie en racisme in de Verenigde Staten en in Nederland met elkaar te vergelijken: een andere historie , een andere strijd, een andere staat, een andere samenleving. De documentaire America to Me geeft wat dat betreft een schitterend en tragisch beeld van de huidige segregatie in de VS.
https://www.vpro.nl/programmas/america-to-me.html
Tegelijkertijd stelt Gloria Wekker in Buitenhof van afgelopen zondag dat in de Verenigde Staten het gesprek over racisme en segregatie beter en explicieter gevoerd wordt dan in Nederland. Nederlanders slaan zich volgens haar doorgaans op de borst over hun progressiviteit, hun gelijkheidsstreven, hun witte onschuld
https://www.vpro.nl/buitenhof/kijk/afleveringen/2020/buitenhof-7-juni-2020.html
Daarnaast heeft de VS al diverse Afro-Amerikaanse burgemeesters, een president en een hoogste generaal gehad, werkzaam voor George Bush jr.

Colin Luther Powell

Bij de term institutioneel racisme bekruipt mij nog steeds een ongemakkelijk gevoel.
Is het de radicale taal, het appèl op mijn witte onschuld of the finger pointing at me…?
Tijd voor een ontleding van het begrip om er meer vat op te krijgen.
Institutioneel: Instituties zijn door mensen zelf opgelegde beperkingen die structuur geven aan ons politiek economisch en sociaal handelen. Deze beperkingen bestaan zowel uit formele regels (bijvoorbeeld wetten of constituties) als informele regels (tradities, ongeschreven regels). https://mens-en-samenleving.infonu.nl/politiek/97342-instituties-wat-zijn-het.html
Racisme is een superioriteitsgevoel, een ideologie, van de ene etnische groep ten opzichte van de andere etnische groep.
https://decorrespondent.nl/11317/institutioneel-racisme-in-nederland-wat-het-is-waar-het-zit-en-wat-jij-eraan-kunt-doen/464087536-47232adb

Het venijn zit ‘m denk ik in het woord racisme: een ideologie van superioriteit, dat bovendien binnen het Wetboek van Strafrecht ook nog als een misdrijf is gekwalificeerd.
Het is een sociologische term, al is hier wel de vraag uit welke sociologische school dit komt. Mij lijkt het meer een politieke-mobliserende term dat een bepaald maatschappelijk vraagstuk kan agenderen.
Daar waar wetenschap zich te veel inlaat met politiek en een instrument is van sociale verandering ligt cherry picking op de loer en komen betrouwbaarheid en validiteit van wetenschappelijk onderzoek onder druk te staan.
Dit wil niet zeggen dat er geen praktijken bestaan in Nederland die ongelijke behandeling tot gevolg hebben. Die zijn er zeker. Er zijn vooroordelen en stereotyperingen van groepen en mensen ten opzichte van elkaar. Er is aantoonbare discriminatie op delen van de arbeidsmarkt; er is sprake van etnisch profileren bij de belastingdienst en sommige politiekorpsen; er is alledaags racisme, beledigen, pesten en discriminatie.

Ter verdediging van discriminatie en vrije associatie – Ludwig von ...

En er is onwetendheid, onbekendheid met de ander; er zijn min of meer gesloten netwerken waaruit gerecruteerd wordt, zodat de ander zonder kwade intenties buitengesloten wordt.
En er is het rapport Integratie in Zicht van het Sociaal Cultureel Planbureau (december 2016) dat laat zien dat de sociaal-economische positie van Surinaamse migranten vrijwel niet verschilt van die van autochtonen (werk, inkomen en onderwijs).
https://www.scp.nl/publicaties/publicaties/2016/12/15/integratie-in-zicht

Het begrip institutioneel racisme brengt ons denk ik niet verder.
Het polariseert; het creëert afstand en wederzijds onbegrip. Het verbindt niet.
Wat helpt is het blijven aankaarten en agenderen van praktijken die ongelijkheid of discriminatoire gevolgen hebben. Met de instrumenten die we daarvoor hebben: onze politieke grondrechten, de wet en verdragen en de rechtspraak. En niet te vergeten het gesprek, de ontmoeting, de alledaagse vriendelijkheid.

Dat brengt mij tot de slotsom dat de dood van George Floyd, de protesten en het emancipatiestreven, mijn bewustzijn van ervaren ongelijkheid in onze samenleving verder heeft vergroot.
Met in het achterhoofd het onlosmakelijke besef dat in onze staat en samenleving, waar politieke gelijkheid en non-discriminatie de belangrijkste principes en rechten zijn, dit gelijkheidsstreven geen einde kent.

Marco

.

Een andere wereld (Civitate Dei?)

Duinkerke 21 december 2019

Leestijd: 5 minuten

Beste lezer,

Na het kerstfeest van mijn werk, eindigend in Paradiso, diep in de nacht terugkerend naar huis, was ik mij er terdege van bewust dat ik over twaalf uur in een totaal andere wereld zou zijn.

Gelukkig hadden we pas om 13:00 afgesproken bij de Esso Kruibeke, onder Antwerpen, waar we elkaar zouden ontmoeten, om vandaar uit gezamenlijk naar Duinkerke te rijden.
Eerst moest ik nog Vanessa ophalen in Maarssen. Haar woonkamer stond helemaal vol met tientallen tassen, dozen en vuilniszakken gevuld met tweedehands kleding, IJsbergsla, kampeerspullen en kinderspeelgoed.
Onderweg maakten we kennis met elkaar en spraken we over onze levens.
Vanessa heeft drie kinderen en een partner die een succesvol ondernemer is in evenementen. Twee van haar kinderen hebben nogal wat beperkingen. Haar zoon en dochter hebben beiden een bindweefselziekte waardoor ze niet kunnen lang kunnen bewegen of lopen. Haar dochter moet vaak gebruik maken van een rolstoel en haar zoon is daarnaast ook autistisch.
Daar staat tegenover dat haar dochter heel zelfstandig is en in de rolstoel op interrail gaat en haar zoon op een hogeschool Business Innovation studeert.
Vanessa praat graag en is letterlijk en figuurlijk heel kleurrijk en flamboyant.

Tijdens een langdurige autorit ontstaan vaak mooie, open en interessante gesprekken.
Dat zal wel gestimuleerd worden door de voortdurende beweging en dat je elkaar niet de hele tijd aankijkt.

Image result for bord duinkerke"

We zijn op ‘missie’ naar Duinkerke met de Stichting Stand by You. Deze keer een beetje in het teken van de kerst, ook al is dat niet het feest dat de meeste migranten aldaar vieren, maar wellicht wel kennen. Toch hebben we ook wat lichtjes en kransjes meegenomen.
We zijn met twaalf vrijwilligers. Een bont gezelschap wederom. Vijf mannen, zeven vrouwen, drie studenten (lerarenopleiding, internationale criminologie en een interdisciplinaire studie), een systeembeheerder, een paar docenten, een vastgoedhandelaar en een medewerker van het Leger des Heils.
We hebben er zin in en we zullen elkaar, na een paar dagen intens en hard werken, veel beter hebben leren kennen.

Op de parkeerplaats bij Parc de Puythouck, Grand Synthe, en de snelweg richting Calais/Oostende bevinden zich weer honderden migranten: veelal Koerden en Iraniërs en in mindere mate Afghanen en Pakistanen.
Op het eerste gezicht is er niet veel veranderd ten opzichte van mei dit jaar.
En toch ook weer wel.

In de bosjes van het park verblijven momenteel nog tientallen Afghanen en Pakistanen. De Pakistaanse mensensmokkelaar/reisagent die veel reizen naar de UK organiseerde is ontmaskert door Britse journalisten. Hij schijnt nu naar Italië te zijn uitgeweken. Er zijn youtube filmpjes van, ook in mijn bezit, die ik liever niet op dit blog deel.
Wij als team hebben een aantal keren met hem en ander Pakistanen gegeten in hun kampementje.
De Koerden en de Iraniërs verblijven momenteel aan de andere kant van de snelweg E42, in oude en afgebroken fabrieksgebouwen, waar we morgen thee gaan schenken. Hier verblijven ook de gezinnen met kinderen die sinds de gesloten opvang elders hun onderkomen moesten gaan zoeken.
Vandaag bereiden we brood met scrubled eggs en wat sla, tomaten en komkommer.
Voor iedereen is water en thee met veel suiker beschikbaar.

Image result for scrambled eggs"

We gaan als een geoliede machine.
Eerst alles voorsnijden bij ons hotel. Tweedehandskleding gaat naar een Franse organisatie die dat te zijner tijd zal distribueren. onder de migranten.
Rond 11:00 verschijnen we op de parkeerplaats waar al tientallen migranten staan te wachten. We bouwen de ‘keuken’ op en er ontstaat al snel een rij. We hebben meer dan genoeg en sommige mensen halen drie keer. Ondertussen praten, voetballen en dansen we op Koerdische muziek. Er hangt een tijdelijke festivalsfeer.

Het blijft fascinerend waar iedereen vandaan komt en welke omzwervingen er zijn gemaakt. Ik praatte met een jonge Koerdische jongen met een zware baard die heel goed Nederlands spreekt. Hij heeft drie jaar in de omgeving van Amersfoort gewoond en uiteindelijk toch een negatieve beslissing op zijn asielaanvraag gekregen. Een andere Koerdische jongen heeft lang in Zwolle gewoond, in afwachting van zijn asielverzoek. ‘Allesz goed., meneer..?
Ook zijn er veel Iraniërs. Hoogopgeleid, keurig gekleed en gekapt.
Geen toekomst daar. Corrupt regime, sancties Trump.

Een medevrijwilliger vraagt mij hoe hij kan verantwoorden dat wij op deze wijze wellicht illegale migratie in stand te houden. Dat dilemma voel ik zelf soms ook.
Het is de bril die je opzet. Vanuit een politiek/ juridisch standpunt zou je zo kunnen denken. Niet toelaten is terugkeren of uitzetten. Niet vertrekken is illegaal.
Feitelijk gezien zijn er honderduizenden niet-legale migranten binnen de Europese Unie die dat leven verkiezen boven terugkeer. Dat werkt criminalisering in de hand in de vorm van bijvoorbeeld mensensmokkel, wat je ook zou kunnen opvatten als de marktwaarde van reizen naar een bestemming waarvan je denkt daar je toekomst verder te kunnen opbouwen.
Vanuit menselijk of humanitair oogpunt of zelfs vanuit de waarde van gastvrijheid zou je kunnen verkiezen hen te ondersteunen.
Wat is er op tegen om wat kleding, slaapspullen en broodjes ei uit te delen aan mensen die niets hebben of in een miserabele positie zitten, zonder daarbij de schuldvraag te stellen? Dat doet het Leger des Heils ook niet.

Het is een mooie vraag, welke motieven en waarden rechtvaardigen om hier te komen en dit werk te doen? Uiteindelijk gaat het dan toch om compassie, empathie, charitas, medelijden en wat mij betreft ook respect voor de mensen hier.
Wat een offer brengen zij voor hun pursuit of happiness. En wat een overlevingsdrang. Daar kan ik zelf met mijn eigen veilige comfortabele leventje nog wat van leren.

Deze vraag, de Christelijke achtergrond van een aantal vrijwilligers en de kerstdagen deden mij ineens denken aan de kerkvader Augustinus van Hippo die ik nog ken van het vak politieke theorie en zijn indringende boek Belijdenissen.
Image result for augustinus"
https://vroegekerk.nl/content.php?id=204
https://maken.wikiwijs.nl/127386/Filosofie#!page-4488853

Augustinus schreef ook de klassieker Civitate Dei. De stad van God. Een vuistdik boek, waarin Augustinus onder meer twee rijken/twee werelden uiteenzet.
Een goddelijke en seculiere wereld.
De goddelijke wereld is rechtvaardig. De kerk is/was hiervan een representant op aarde en moest waken over de moraal. Het bevorderen van de goede gezindheid van mensen, het geven van aalmoezen aan de armen en het naleven van de tien geboden.
De seculiere wereld daarentegen is de wereld van heersers, politiek, strijd en systematische onrechtvaardigheid en ongelijkheid, gelet op de aard van veel (de meeste?) mensen.

Ook bij het vraagstuk van (illegale migratie) zie je deze werelden goed terug.
De seculiere wereld van de politiek en juristerij: vluchteling of geen vluchteling, legaal of illegaal verblijf, behoud verzorgingsstaat, xenofobie, grenzen, aanzuigende werking etc.
En de religieuze, humanistische wereld van solidariteit, compassie, mededogen, zorg en hulp.

Volgens Augustinus was de Stad van God een rechtvaardige wereld met plek voor iedereen, mits niet te zondig. Het hiernamaals dus. Hemel of hel.

Zelf ben ik niet Christelijk gelovig, al begrijp ik Augustinus wel steeds beter.
Wat mij betreft zijn het wereldse, het seculiere, onlosmakelijk verbonden met het goddelijke.
Het goddelijke ervaar ik door tijdelijk volledig samen te vallen met de wereld zoals die zich op dat moment aandient, een vorm van open staan voor wat is:
Een intens en mooi gesprek, een goed stuk muziek, een bijzonder moment met mijn zonen, een lekkere vrijpartij, kunst ervaren, dans, tafeltennissen etc….
Een vorm van een tijdelijke, tijdloos lijkende, roes die je met drugs ook kan ervaren.

Een hiernamaals in de vorm van een hemel of hel, daar geloof ik niet in.
Wel in Ashes to ashes, dust to dust.
Mijn lichaam vermengt zich weer met de wereld, de aarde. En ik kom ooit terug als:
een Eendagsvlieg, een zwerver die op zijn drie-en-vijftigste sterft aan alcoholisme, een kakkerlak, een Roosje-Vergeet-Mij-Niet, Jimi Hendrix of wellicht Joseph Mengele, wat God moge verhoeden.

Image result for auchan kassa's"

Tegen de schemering, rond 16:30, reden we nog even naar Auchan, zo’n 500 meter verderop. De kerstvoorbereidingen waren in volle gang. 52 kassa’s continue in bedrijf. Varkensrollade, kwartels en kalkoen in de aanbieding en Grand Cru Classés met 30% korting!!! Ik voelde mij wat duizelig en bekeek alles met een enigszins wazige blik.
In welke wereld was ik nu beland? De wereld van Kerstmis in de hypermarché.

Het was een prachtige en betekenisvolle dag.

Tijd ook voor een kerstboodschap of zelfs een belijdenis:

Verhoud je tot, verwonder je over en verzoen je met oneindig telbare werelden.
Inshallah.

Marco

 

De totalitaire verleiding van inclusiviteit

Amsterdam, 8 december 2019

Leestijd 5 minuten

Beste lezer,

De afgelopen weken is het onrustig geweest op mijn werk. Niet zozeer qua werkdruk en een volle agenda, maar vanwege de komst van Sinterklaas en (zwarte) Pieten en zijn tegenstanders.
Twee weken was Jerry Afriye van Kick Out Zwarte Piet (KOZP) al op bezoek geweest bij de minor migratievraagstukken, waarover ik in mijn blog van zondag 24 november al iets heb geschreven.
https://marcohofmanopleros.wordpress.com/2019/11/24/lucy-mijn-eerste-negerin/

Vorige week heeft een student van mijn opleiding, samen met andere studenten van de beweging Conservatieven HvA, een poster opgehangen op onze free speech wall met Sinterklaas en Zwarte Piet met de teksten Conservering Zwarte Piet en Het Wordt Weer Een Heerlijk Avondje. Diverse studenten en docenten van andere opleidingen namen aanstoot aan deze poster en verscheurden deze. De poster werd nogmaals opgehangen en vervolgens weer gescheurd en verwijderd. Zwarte Piet is racisme of vrijheid van meninguiting?
Er ontspon zich een uitgebreide discussie tussen voor- en tegenstanders onder studenten en docenten van en tussen verschillende opleidingen.
Bij de tafeltennistafel, via de mail, debat bij Floor, Faculteits- en Hogeschoolbestuur, Instagram en Facebook.

Missie van de uitingsvrijheid geslaagd?

Image result for tafeltennis"

In de middag van 5 december verschenen drie Pieten met handenvol pepernoten in het gebouw op de 11e verdieping. Ze zagen er opvallend zwart uit. Dit was geen medewerkers-evenement. Ineens stormden beveiligers uit het niets op de Pieten af.
Ik vorder u nu meteen het gebouw te verlaten!!!
Nog net bekomen van de plotselinge invasie, stonden daar ineens 25 studenten.
Waar zijn ze? Waar zijn ze gebleven?

Het stond net 18-12 met tafeltennis. Service over.

We reageerden wat laconiek op hetgeen zojuist was gebeurd. Dit zinde de studenten niet. We raakten in een felle discussie over racisme, vrijheid van meningsuiting, safe space, kwetsen en gekwetst voelen, inclusiviteit, mensen van kleur en machtige witte heteroseksuele mannen (van middelbare leeftijd).

Image result for white male supremacy"

Het was niet alleen een discussie, ook een mond-snoering, een belaging en een gesprek tussen doven. De setting was niet optimaal, dat geef ik toe, maar het was vooral het gebezigde jargon en de overtuiging van het eigen gelijk dat mij tegen stond.
Het bleek niet mogelijk om de ‘andere kant’ van ZP discussie te laten zien. Het enkele feit dat wij de gewraakte poster en de ZP van zojuist wat relativeerden, maakten ons tot persona non grata. Niet waard om mee in gesprek te gaan. Wij bepalen wat moreel juist is en waarover we spreken, in welke taal en met wie.
Hieronder een FB-bericht dat dit illustreert:

Post stop blackface (002)

De commotie van donderdag 5 december deed mij heel sterk denken aan het filmpje over Yale, dat ik vorige week kreeg doorgestuurd van mijn collega Loek.
Sterker, het was net alsof ik in dit fimpje terecht was gekomen op een andere plaats, in een andere tijd.
Het filmpje gaat over een bericht vanuit Yale welke kostuums wel en niet ‘mogen’ voor het Halloweenfeest met het oog op mogelijk kwetsen van bepaalde groepen binnen de universiteit. Een docent mailt vervolgens uit welke positie Yale het zich veroorlooft om voor te schrijven wat anderen mogen dragen. Dit bericht schiet weer een aantal studenten in het verkeerde keelgat en ze besluiten te protesteren voor de woning van de betreffende docente. Voor de rest kun je het fimpje bekijken (12 minuten)…

Beide situaties: op mijn werk en bij Yale gaan over vrijheid, kwetsen, gekwetst voelen, racisme en wie gerechtigd is daarover iets te zeggen.
Als je geen ervaring hebt met een vorm van kwetsen mag je er niets over zeggen en zeker niet als hoog opgeleide heteroseksuele witte man. White male supremacy.
Is dat dan geen stereotypering & stigmatisering, fenomenen die we juist uit de wereld willen hebben?

Klopt, ik ben inderdaad van het mannelijke geslacht, voel mij ook een man, ben wit van kleur en voel mij heteroseksueel. Kenmerken waar ik niets aan kan doen. Ook ben ik gepriviligeerd, dat zal ik zeker niet ontkennen. Heb een goed stel hersens en ben begiftigd met een mentale redelijkheid. Dat is goddelijke genade, mede met dank aan mijn ouders. Overigens waren mijn grootvaders hovenier respectievelijk ondernemer en hebben mijn ouders beiden niet gestudeerd.
Maar vooral ben ik een mens met ontzettend veel deelidentiteiten die ik, afwisselend van de context waar ik mij bevind, gebruik.

Voorstanders van diversiteit en inclusiviteit vinden dat men in de samenleving en binnen de staat recht moet doen aan de verschillen tussen mensen qua geslacht, gender, etniciteit, religie en andere attributen. Inclusie is dan: de mate waarin een individu waarneemt dat de groep hem of haar het gevoel van toebehoren en ruimte voor authenticiteit geeft (Jansen, Otten, Van der Zee & Jans, 2013).

Dat lijkt mij een lovenswaardig streven, idealistisch en wellicht ook utopisch.

Mensen verschillen nu eenmaal in karakter, macht, invloed, opleiding, status, opvoeding, talenten, lichaamsbouw, geslacht, gender, overtuigingen, religie, cultuur, etniciteit, kleur, gezondheid, mate van geluk en pech etc.
Dit leidt onherroepelijk tot verschillen en ook tot conflicten, indien het gaat om ervaren maatschappelijke onrechtvaardigheid van deze verschillen en de gevolgen daarvan op de maatschappelijke positie, de ervaren vrijheid en gelijkheid.
Mijns inziens zijn deze verschillen en daaruit voortkomende conflicten niet oplosbaar, maar voortdurend onderwerp van maatschappelijke en politieke aandacht.
Sterker: politiek als begrip is daar zelfs voor uitgevonden als alternatief voor geweld, de macht van de sterkste.

In Nederland komt het politieke tot uiting in een veelal democratische setting.
We kennen formele en informele spelregels voor het bespreken en beslechten van maatschappelijke conflicten. Algemeen kiesrecht, publiek debat, beslissen door meerderheid met respect voor politieke minderheden.
Volgens Lefort is democratie een arena waar de plek van de macht leeg is. Met andere woorden: een politiek besluit (een wet) of de macht is altijd tijdelijk en aanvechtbaar.
Er kunnen altijd weer andere meerderheden ontstaan en nieuwe besluiten worden genomen. De machtsbalans tussen groepen in de samenleving kan in beginsel wijzigen.

Anderen, zoals J.J. Rousseau en Carl Schmitt betogen dat democratie wel een specifiek einddoel heeft. Bijvoorbeeld de uitdrukking van de volkswil of een bij elkaar horen als ‘culturele natie’ ten opzichte van andere naties (vriend-vijand tegenstelling).
Met deze stroming is het vooralsnog verkeerd afgelopen.
De Jacobijnen introduceerden rond 1890 de guillotine en de Nazi’s formuleerden een vrij enge cultuurgemeenschap.

Image result for guillotine"

Het jargon van sommige inclusiviteitsdenkers en -adepten neigt naar moreel gelijk en intolerantie ten opzichte van mensen die kritisch zijn over diverstiteit en inclusie.
Wie bepaalt echter waarover gesproken mag worden en wat moreel of niet moreel juist is? Of vrij naar John Stuart Mill: Wie bepaalt wat je mag denken? Of Spinoza: het doel van de staat is de vrijheid.

In Nederland hebben we daar een mooie formule voor:
Uitingsvrijheid, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet (artikel 7 Gw).
Ook kennen we de mensenrechten vrijheid van vereniging en vrijheid van religie, ook binnen de kaders van de wet.
Geen censuur,
Geen racisme, belediging, aanzetten tot haat, discriminiatie, smaad en laster.

Een uiting is echter pas verboden als de wet dat bepaalt bij uitspraak van een onafhankelijke rechter. Elke casus, waarin iemand stelt gekwetst te zijn door een bepaalde uiting, moet dan ook bezien worden in de specifieke context van concrete feiten en omstandigheden.

Inclusiviteit is oude wijn in nieuwe zakken
Inclusiviteit heeft totalitaire trekken

We hebben een veel beter alternatief.
Dat is de democratische rechtsstaat.
Een bewezen duurzaam en robuust (= inderdaad modewoord) bouwwerk, of zo men wil:
een tuin, waarbinnen alle vormen van diversiteit bespreekbaar zijn, kunnen groeien en bloeien.
Die democratische rechtsstaat moeten we wel blijven onderhouden.
Zij heeft voortdurend water nodig. Water dat stroomt.

Marco

Wie wil er sterven voor Sama?

Amsterdam, 2 december 2019

Leestijd 5 minuten,

Image result for for sama"

Beste lezer,

Gisteren zag ik op Best of IDFA de documentaire For Sama van de Syrische Waad al-Kateab.
For Sama van Waad al-Kateab heeft de VPRO IDFA Audience Award (€ 5.000,-) gewonnen. Dit is vrijdagavond jl. bekend gemaakt in Pathé Tuschinski, voorafgaand aan een vertoning van de winnende film.

De filmmaakster Waad al-Kateab filmt het verhaal van de protesten en de opstand in Syrië sinds 2011, die uiteindelijk vanaf 2012 uitmonden in een bloedige burgeroorlog, die nog steeds niet helemaal voorbij is en tot nu toe tussen de 400.000 en 600.000 slachtoffers heeft gekost (afhankelijk van de bron die men raadpleegt).
De ontketende protesten, die eerst nog een romantisch gevoel van vrijheid en revolte geven, verworden tot een burgeroorlog, waarbij het Syrische regime nietsontziend terugslaat.
Waad en Hamza worden verliefd op elkaar, nadat de ex-vriendin van Hamza de vlucht heeft verkozen boven het verdedigen van de revolutie. Ze trouwen en krijgen een kind: Sama.

Hamza is arts en werkt in een ziekenhuis waar dagelijks gewonden binnenkomen. Slachtoffers van de steeds intensievere belegering en bombardering van Oost-Aleppo.
Ze zitten als ratten in de val en het enige wat er te doen valt is overleven, schuilen tegen de bommen, het verzorgen van de gewonden en verder het beste ervan maken met de andere overblijvers.
De oorlog neemt steeds gruwelijker vormen aan. Dagelijks vallen er spijkerbommen, raketvormige omhulsels gevuld met scherpe stukjes metaal, prikkeldraad en spijkers. Ook gebruikt het leger chloorgas en bombarderen Russische vliegtuigen Aleppo dagelijks met reguliere explosieven. Waad filmt elk gruwelijk detail.

Een brancard met een jongen erop en zijn broertje ernaast lopend. De hele familie is zojuist omgekomen vertelt het broertje. De jongen sterft terstond in het ziekenhuis en de artsen en verpleegkundigen wikkelen hem in een blauwe doek. Het broertje blijft alleen achter.

Een vrouw komt het ziekenhuis binnen en realiseert zich dat haar zojuist binnengebrachte zwaargewonde zoon is overleden. Ze kan het niet geloven en neemt  haar – inmiddels in doeken gewikkelde – zoon op haar schouder mee naar buiten.

Een zwaargewonde – negen maanden zwangere vrouw – komt op een brancard binnen.
Ze krijgt meteen een keizerssnee en de baby lijkt levenloos. Na een hartmassage door de arts klinkt er toch een snerpend gehuil. De baby heeft het overleeefd. De moeder is er ook weer bovenop gekomen.

Image result for aleppo"

Naast de huiveringewekkende en zeer claustrofobische scènes gaat de film ook over overlevingsdrang, verzet en solidariteit. Families brengen hun dagelijks leven veelal gezamenijk door, in de huiskamer en de schuilkelder. Daar kan het ook gezellig zijn. Ze spelen spelletjes, zingen met elkaar en er ontstaat wrange humor: men sluit weddenschappen af met de vraag wat de eerstvolgende bom zal zijn: een chloorgasbom, een spijkerbom of een gewone bom?

Als Oost Aleppo, op één vierkante kilometer na, in handen is gevallen van het Syrische leger besluiten Waad en Hamza met Sama, via een cordon sanitaire van de VN, Aleppo en Syrië te verlaten. De opstand en ongelijke strijd lijken definitief verloren.
https://www.google.com/search?client=firefox-b-e&q=for+sama+trailer

Wat had ik nu precies gezien en wat waren eigenlijk de bedoelingen geweest van al deze bloederige en hyperrealistische beelden van Waad al Kateab?
In ieder geval is de film een document voor haar dochter Sama die geboren en deels opgegroeid is in een war zone en een verantwoording en motivering van haar ouders om te blijven in het belegerde en omsingelde Oost-Aleppo.
En een document voor de internationale gemeenschap die deze belegering en de daarmee gepaard gaande misdaden tegen de menselijkheid heeft gezien en had kunnen ingrijpen, dit had kunnen voorkomen of anderszins.

Het is gezien, het is niet onopgemerkt gebleven.

De vraag blijft bij mij wel hangen wat de internationale gemeenschap had kunnen doen tegen deze kennelijke misdrijven tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden van het regime Assad, gericht tegen de eigen burgerbevolking, zonder aanziens des persoons.

Nog even doorlezen….

Volgens het geldende internationale recht geldt een geweldsverbod tussen staten en worden staten als soeverein gezien (één en ondeelbaar).
Uitzonderingen hierop zijn het recht op zelfverdediging van een staat of een unaniem besluit van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties (VRVN) om niet-militaire of militaire maatregelen tegen een staat te nemen.
Zie artikel 41, 42 en 51 van het VN Handvest.
https://wetten.overheid.nl/BWBV0004143/1973-09-24/#Verdrag_2

Ook kan een staat de militaire hulp van een andere staat inroepen, maar dat gebeurt dan op basis van vrijwilligheid en met behoud van soevereiniteit. Zoals de Iraakse regering de afgelopen jaren de inzet heeft gevraagd Nederland om militiare assistentie te verlenen (in casu bombardementen uit te voeren) bij de strijd tegen IS binnen Irak.

Binnen de VRVN geldt het vetorecht van de permanente leden VS, Rusland, China, Frankrijk en Groot Brittannië, dus een unaniem besluit om militair in te grijpen is een zeldzaamheid, gelet op de (geopolitieke) belangen van de permanente leden.
In het geval van Syrië is wel een unanieme resolutie 2118 aangenomen in 2013, nadat Assad chemische wapens tegen zijn bevolking heeft ingezet. De resolutie veroordeelde het gebruik van chemische wapens en dwong Assad dit arsenaal te vernietigen onder toeziend oog van onze huidige minister Sigrid Kaag. De overige misdaden van Assad zijn verder sinds 2013 tot op heden geen serieus onderwerp meer geweest van resoluties van de VRVN.
Image result for sigrid kaag"

Naast het geldende recht zijn ook rechtsbeginselen van de menselijke waardigheid, het recht op leven en de mensenrechten vastgelegd in VN-verdragen en ook door de meeste lidstaten erkend en ondertekend. Ook zijn misdaden/misdrijven tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden strafrechtelijk gecodificeerd in VN-vedragen en Europese Verdragen.
In het Statuut van het Internationaal Strafhof zijn misdrijven tegen de menselijkheid gedefinieerd als ‘moord, uitroeiing, slavernij, deportatie, willekeurige gevangenneming, marteling, verkrachting, vervolging op politieke, raciale of religieuze gronden en andere onmenselijke daden, indien deel uitmakend van een wijdverbreid of stelselmatig patroon’.

Binnen het internationale recht bestaat al decennia lang discussie, mede naar aanleiding van humanitaire crises in Rwanda, Srebrenica, Somalië en Sierra Leone, of kennelijke misdrijven tegen de menselijkheid of oorlogsmisdaden tegen de eigen bevolking binnen een staat een legitieme reden is om te besluiten tot humanitaire interventie door andere staten op het grondgebied van een andere staat.
Daar zijn twee goede praktijkvoorbeelden van.
Allereerst Kosovo. De Servische staat maakte zich in 1999 schuldig aan het verdrijven en stelselmatig vermoorden van etnische Kosovaren binnen het grondgebied van klein Joegoslavië/Servië. Een resolutie van de VNVR bleef uit, waarop de NAVO besloot Belgrado te bombarderen met als doel Milosevic te dwingen deze etnische zuivering te stoppen. Dat heeft gewerkt.
Ook in Libië is een humanitaire interventie ingezet, nadat de VRVN wel een resolutie had aangenomen, waarbij overigens verschillende staten zich van stemming hadden onthouden, waaronder Rusland en China. Vervolgens greep in 2011 een Westerse coalitie met o.m. Frankrijk en de VS in Libië in en wist Khadaffi tot aftreden te dwingen. Khadaffi ontkwam, vluchtte en verborg zichzelf, maar werd ontdekt en vervolgens standrechtelijk geëxecuteerd. De Westerse coalitie liet Libië in chaos achter, wat tot op de dag van vandaag nog steeds voortduurt.

Binnen de internationale rechtswetenschap, aanvaard door de VN in 2005, is het principe van de Responsability to Protect (R2P) ontwikkeld. Kort gezegd houdt dit in dat de internationale gemeenschap, lees VN, bevolkingen dient te beschermen tegen genocide, oorlogsmisdrijven, etnische zuivering en misdrijven tegen de menselijkheid door een staat of doordat de staat waarbinnen de bevolking woonachtig is deze bescherming niet kan bieden (bijvoorbeeld in een situatie van een burgeroorlog).
R2P is een internationaal rechtsbeginsel, maar is nog niet effectief gebleken en dient zich nog te verhouden tot het VN-Handvest dat eigenlijk maar twee legale en internationaal erkende mogelijkheden geeft van interstatelijk geweld: zelfverdediging of met mandaat van de VRVN. Ook kan R2P, zonder internationaal legale grondslag, leiden tot internationaal misbruik en dienen van nationale of coalities belangen.

Zo denkt ook de Nederlandse politiek erover. Sinds het rapport van de commissie Davids van 2010 over de Nederlandse militaire inmenging in Irak (op verzoek van de VS), geldt in Nederland de Davids-doctrine. R2P als principe wordt erkend, maar Nederlandse betrokkenheid en militaire inmenging in andere staten dient altijd onder VRVN mandaat, conform het Handvest VN, te geschieden. Inmenging mag nooit alleen een politiek besluit zijn, maar altijd juridisch gedekt door het Handvest VN.
Zie ook het laatste toetsingskader Regering – Parlement deelneming Nederlandse militairen aan internationale crisisbeheersingssituaties.

Klik om toegang te krijgen tot blg-336404.pdf

Ook staat internationaal recht op gespannen voet met internationale machtspolitiek (geopolitiek). Juristen dragen geen Khalashnikovs.

Image result for AK47"

Van deze spanningen tussen recht en macht zijn verschillende voorbeelden:
1. De VS valt in 2001 Afghanistan binnen, omdat de Taliban bescherming biedt aan Bin Laden. De VS interpreteert hier het recht op zelfverdediging uit het Handvest zeer ruim;
2. De VS valt in 2004 Irak binnen, ook onder het mom van zelfverdediging (massavernietingswapens), maar onder valse voorwendselen (speech Collin Powel in VN). Nederland verleent militaire steun;
3. Rusland intervenieert in Oost-Oekraïne en bezet de Krim (Oekraïens grondgebied) uit zelfverdediging en verdediging van Ruissische belangen;
4. De NAVO bombardeert Servië, met het argument van humanitaire interventie, zonder VN-mandaat;
5. Een Westerse coalitie grijpt humanitair-militair in in Libië, waarbij zij de VRVN resolutie 1973 ruim interpreteren onder protest van Rusland.
enz. enz.

Terug naar Syrië, Aleppo 2016.
Terug naar mensen van vlees en bloed: Waad, Hamza en Sama.

Nadat de soevereiniteit van de Syrische staat, het Assad regime, is aangevochten door revolterende burgers ontstaat er een burgeroorlog met verschillende facties, groeperingen en belangen.
Soevereiniteit is als een atoom, één en ondeelbaar. Als je soevereiniteit toch gaat splitsen, dan ontstaat er enorm veel energie. In dit geval heel veel negatieve energie: oorlog, elkaar bevechtende ideologische en religieuze facties, spijkerbommen, chloorgas, doden en gewonden.

Syrië was en is een geopolitiek wespennest. De Russen steunen Assad expliciet samen met Iran en Hezbollah. Quatar en Saoudi-Arabië steunen Al Quada en Al Nusra financieel en militair. Zij vechten tegen Assad.
De Westerse coalitie vocht samen met de Koerden tegen IS, deels uit collectieve zelfverdediging (voorkomen aanslagen in West Europa), deels op verzoek van Irak, deels om stabiliteit in de regio de behouden en een duurzame vestiging van IS te voorkomen. Zo was Syrië tot en met 2018 machtspolitiek verdeeld qua invloedssferen. De Russen/Assad in het Westen van Syrië, de Westerse coalitie en de Koerden in het Noorden van Syrië.
Image result for kaart burgeroorlog syrie"
Inmiddels, sinds oktober 2019, zijn de Turken ook actief in Noord Syrië, om een veilige corridor te creëren en het Turkse belang te beschermen tegen de invloed van de YPG/PKK.

Er zijn inmiddels talloze feiten en beelden van misdrijven tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden, de spijkerbommen en intensieve belegering van de burgerbevolking in Aleppo. Maar zelfs al hadden enkele landen op grond van R2P een humanitaire interventie willen uitvoeren buiten het VN-Handvest om, dan was de vraag geweest hoe kansrijk deze missie was geweest in dit politieke wespennest.
Mijns inziens: absoluut kansloos. Militaire zelfmoord.
Wie is onder deze geopolitieke omstandigheden bereid te sterven voor Sama?

For Sama sloeg bij het publiek in als een ‘bom’. In stilte verliet iedereen de zaal om tijdens de lunch de eerste indrukken te verwerken.
De film liet mij met een leeg, machteloos en cynisch gevoel achter.
Ook voelde ik mij bedrieglijk rustig.
De pijn in mijn kleine teen was ineens sterk verminderd, ik maakte mij geen zorgen meer over de prop in de stofzuigerslang, de lekkende WC-kraan en de slijtage aan mijn achterband. Ook kwamen mijn intieme verbindingen in een ander daglicht te staan…

Mijn leven leek ineens heel overzichtelijk en eenvoudig.
Wat restte was berusting, tragiek en cynisme.

Of toch niet?

Eens zal Poetin het veld ruimen en Assad internationaal berecht worden.
Net als zijn voorgangers: Kaltenbrunner, Seyss Inquart, Höss, Lages, Rauter, Milosevic, Mladic en Karadzic.
De wereld en het recht zullen verantwoording vragen en de schuldigen en de misdadigers zullen hun daden onder ogen moeten zien.

Voor Sama.

Zonder hoop, geen leven.

Marco

Gebruikte bronnen
https://www.militairespectator.nl/thema/operaties-internationale-samenwerking/artikel/responsibility-protect-r2p

https://dspace.library.uu.nl/bitstream/handle/1874/366328/ryngaert.pdf?sequence=1&isAllowed=y

https://www.filosofie.nl/nl/artikel/3880/mensenrechten-in-tijden-van-moraalfobie.html

Klik om toegang te krijgen tot RenR_2004_034_002_002.pdf

Klik om toegang te krijgen tot pp061-077_ijoss_2014v3n1.pdf

https://www.rijksoverheid.nl/documenten/rapporten/2010/01/12/rapport-commissie-davids

Klik om toegang te krijgen tot blg-336404.pdf

Midnight traveler

Amsterdam, 28 november 2019

Leestijd: 3 minuten

Beste lezer,

Gedurende de nacht kunnen zich vervreemdende, ontregelende en ‘fantastische’ situaties voordoen. Het zal te maken hebben met de donkerte, de transit tussen wakkerheid, slaap en droom. Of voor sommigen de roes onder invloed.
In de nacht is de aangeleerde en noodzakeljke structuur even voor een aantal uren opgeschort, todat de wekker gaat en de realiteit zich weer aandient met een bak yogurt, de dagelijkse stoelgang, het verkeer naar het werk en overige praktische zaken die erbij horen. Goedemorgen.

Zelf noemde ik mijzelf altijd een avond/nachtmens. Na 15:00-en krijg ik altijd een enorme opleving en dan kan zich weer herhalen na 23:00 uur. De ochtend heb ik leren waarderen, nu mijn biologische klok sinds een aantal jaren anders is afgezet. Minder uitslapen, genieten van de zonsopgang en het frisse gras.


Sao Thomé en Principe

Toch blijf ik houden van de nacht.
Dat merkte ik onlangs weer toen ik in de lobby van een Amsterdams hotel een praatje maakte met de nachtportier. Hij had dreadlocks en sprak Engels met mij, maar hij leek mij geen Ghanees of  Nigeriaan, zo zei mijn stereotyperende hersenpan.
Om één uur ‘s-nachts kwam een vrouw aan in het hotel. Ze was tijdelijk homeless, omdat haar waterleiding was gesprongen. Ze kwam van IJburg en Kazachstan. Haar kat was nog thuis en ik vroeg of hij/zij kon zwemmen.
We hadden een heel leuk gesprek met elkaar over talloze onderwerpen.
De nachtportier bleek uit Sao Tomé en Principe te komen. Het is een zelfstandige staat voor de kust van Kameroen, waar inwoners zich nog heel lang konden beroepen op een Portugees paspoort. Hij was werk in Nederland gaan zoeken. Vandaar.
Over een paar jaar zou hij teruggaan, een huis bouwen en de band met zijn dochter weer wat aanhalen. Hij liet een foto zien van zijn vrouw in een prachtige felblauwe West-Afrikaanse jurk met aan haar hand een snoezig meisje.
De Kazachstaanse werkte in een hotel aan het Rembrandtplein. ‘Never go there, because the Israelian owner/maffia will cheat you as hell’
Verder hadden we het over de norse Rus, Poetin, man-vrouwverhoudingen in de verschillende landen en het natuurschoon van Sao Tomé en Principe.
Hoe het verder is afgelopen met de nachtportier en de Kazachstaanse weet ik niet, want om 3:00 AM vond ik het tijd om te gaan slapen.

Vandaag zag ik de IDFA-documentaire Midnight Traveler. Een Afghaans gezin filmde hun vlucht naar Europa. Beide ouders waren filmmakers uit Afghanistan. De man/vader had in 2015 een kritische film gemaakt over de Taliban en stond op een dodenlijst.
Dat kreeg hij per telefoon te horen van een vriend, die hij ooit in Iran had ontmoet en zich inmiddels had aangesloten bij de Taliban.
Een prachtig voorbeeld hoe vriendschap het toch kan winnen van ideologie.
Zijn vriend is later door de Taliban opgesloten en vermoord.

De documentaire laat de reis van het gezin met twee meiden zien van Tjatjikistan, naar Afghanistan (Mazar e Sharif), Iran, Turkije, Bulgarije, Servië en Hongarije.
Uiteindelijk na ruim twee jaar krijgt het gezin asiel in Hongarije en ligt Europa verder voor hen open (vrij reizen met een vluchtelingenstatus).
Veel filmopnames (met alleen mobiele telefoon) vinden plaats gedurende de nacht waarin zij grenzen over steken: rennend door akkers, langs prikkeldraad met de voortdurende angst gepakt – of erger – beschoten of anderszins aangevallen te worden door de politie of medemensen met anti-migranten attitudes.
Ook brengen zij vele nachten door in bossen en velden, verstoken van alles. De enige beschutting is elkaar, hun kleding en een zelfgemaakt kampvuurtje.
In Bulgarije vindt het gezin tijdelijk rust in een opvangkamp, totdat er vechtpartijen ontstaan met xenofobe groepen Bulgaarse mannen en de politie niet ingrijpt en hen beschermd. In de grenszone tussen Servië en Hongarije zitten zij maanden vast in een portocabin met een klein veldje van 100 M2, omgeven door rollen prikkeldraad.

Ook hier staat de nacht voor de reis naar het (tijdelijk) onbekende. Helaas gedwongen.
Wel vermoed ik dat de reis en de nacht de filmmaker Hasan Fazili flink heeft geïnspireerd, hetgeen hij zelf ook een aantal keren toegeeft.
Sleutelscène is wat mij betreft de nachtelijke zoektocht naar zijn jongste dochter en er door zijn hoofd schiet dat dit de perfecte filmscène zou zijn. Hasan laat verstandigerwijs het beeld op zwart staan en bekent in al zijn eerlijkheid zijn rolconflict tussen vader en filmer/regisseur.

De documentaire greep mij bijzonder aan, om verschillende redenen.
De vitaliteit en levenslust van deze mensen ook gedurende de meest inhumane omstandigheden. De vrolijkheid, stress en verdriet van hun dochters van circa 6 en 10.
De alomtegenwoordigheid en de continuïteit van het alledaagse. De discussies tussen de twee partners over man-vrouw rollen, de betekenis van film, het vertrouwen of wantrouwen in  ‘de mens’.
Midnight traveler gaat over de menselijke waardigheid, het leven as such en de behoefte van iedereen om het individuele potentieel te ontwikkelen en elkaar lief te hebben.

Binnenkort hopelijk op televisie.
Een monument.

Een mooie nacht, Marco

Lucy, mijn eerste negerin

Amsterdam, 24 november 2019

Leestijd, 5 minuten

Beste lezer,

Lucy is de eerst bekende mens, opgegraven in Ethiopië, en leefde zo’n 3,2 miljoen jaar geleden. Zij werd opgegraven op 24 november 1974. Toevalligerwijs precies 45 jaar geleden. De archeologen noemden haar Lucy, naar het nummer van de Beatles: Lucy in the sky with diamonds, een nog altijd prachtige – klassieke – song. https://www.youtube.com/watch?v=2RoA0QTZ-bM
Gelukkig heeft Lucy zich voortgeplant en verspreid, anders waren ik – en velen van ons – er niet geweest. Dank daarvoor, Lucy.

Vindplaats van Lucy

Lucy kwam in mijn leven op de basisschool De Rakkers in Hoorn. Zij was half Surinaamse en had twee achternamen: Ranes en Kraaijer, die zij door elkaar gebruikte. Iets met een scheiding. Lucy was een groot meisje. Lang met kroeshaar. Ze had al kleine borsten in de zesde klas. Ik weet niet goed meer hoe ik mij tot haar verhield. Wel ben ik een keer bij haar thuis geweest en heb haar Surinaamse vader ontmoet. In een klein huisje vlakbij school. Haar vader was een aardige man, althans ik kan mij geen enige negatieve indruk meer van hem herinneren. Lucy was donker, Surinaams en zelfbewust. Ik knikkerde met haar op het schoolplein. Elke poging van medeklasgenoten tot discriminatie of negatieve associaties met haar huidskleur drukte zij adrem de kop in. Don’t fuck with Lucy.

Tijdens mijn middelbare schooltijd was ik korte tijd bevriend met Patrick, ook een half Nederlandse-Surinaamse jongen. Hij heeft mij nog een keer in het klaslokaal door het raam gegooid in een dolle bui. Een hoop glas en een hoop hilariteit.
Patrick had een broer, Vincent. Net zoals ik was Vincent Queen-fan. Of beter: bijna Queen-fan af. Hij wilde zijn Queen platen aan mij verkopen, omdat hij into Marvin Gay was. Nog steeds heb ik het legendarische Queen II album met zijn naam erin. Niets ten nadele van Marvin Gay, maar Queen II is een masterpiece. Nog dank daarvoor, Vincent.
Later heb ik pas begrepen, of denk begrepen te hebben, dat Marvin Gaye hoorde bij zijn identiteitsvorming. Black people listen to black music.
In mijn ogen was het onvoorstelbaar zo’n goed album te verkopen. Goede muziek lijkt mij grenzeloos en identiteitsoverstijgend, zeker als je naar het nummer Father to son luistert. Ook Vincent zal issues met zijn vader hebben gehad. https://www.youtube.com/watch?v=UG6mXohWEf8 Misschien heeft Vincent het album ooit weer gekocht.

Op mijn veertiende schuifelde ik met de pikzwarte Zaïre in het clubgebouw van de scoutingclub Vaandrig Peetoom Vendel op Avalon van Roxy Music. Ik wist niet goed wat ik met haar aan moest. Ze rook naar kokos, zweet en kerrie. Het was heerlijk en ongemakkelijk. Changez!

In 2009 em 2010 ben ik in Senegal geweest op twee onvergetelijke reizen en heb daar veel geleerd van de Senegalese cultuur. Times kills you and we kill te time.

In de afgelopen jaren hebben wij een schoonmaker uit Nigeria in ons huis gehad, via de witte werkster (!?). Shawn is een erg innemende man die met lange halen, snel thuis schoonmaakte en ook af en toe wat brak: van stofzuigerslang tot keramiek. Niet getreurd, hij vertelde ons over zijn verblijf in Finland en de racistische attidude daar en hoe hij daar mee omging. Ook was hij zeer geïntigreerd door de Black Lives Matter Movement in de Verenigde Staten.
Shawn en zijn Nederlands-Surinaamse vrouw kwamen eens bij ons eten. We hadden het over racisme en het Sinterklaasfeest. Over dat laatste waren ze vrij gelaten. Shawn kreeg regelmatig de verwijzing naar Zwarte Piet naar zich toegeslingerd in de periode 20 november – 5 december. Ze hadden niet zoveel met het feest. Zijn partner refereerde aan haar vader: trek je niets aan van wat anderen vinden of zeggen. Volg je eigen weg.

Afbeeldingsresultaat voor black lives matter

Afgelopen dinsdag bezocht Jerry Afriye van Kick Out Zwarte Piet (KOZP) de minor migratievraagstukken van de Hogeschool van Amsterdam. Hij hield een gloedvol betoog over de ractistische herkomst van de figuur Zwarte Piet. Weinig spelden tussen te krijgen. Hij is één van de weinige Nederlanders die op dit onderwerp uitputtende kennis van zaken heeft. Een promotie-onderzoek ligt in het verschiet.
Zijn ambitie is volgend jaar een Zwarte Piet-loos – Zwarte Piet vervangen door Schoorsteen Piet – Sinterklaasfeest in heel Nederland. Dat lijkt mij wat ambitieus.

Gisteren was is ik in Volendam tijdens de voetbal wedstrijd onder-17 Volendam – DRC. Een legendarische wedstrijd overigens. Voorafgaand aan de start liep ik een klein rondje door Volendam. Europaplein en de IJsselmeerdijk. Harinkje eten. Sinterklaas was er ook. En Zwarte Piet. Pikzwart. Rode lippen. Oorringen. En lang krullend haar. Dat laatste was over de top. Dreadlocks OK, maar een zwarte man met lang krullend haar?

Jerry sprak dinsdag jl. ook over institutioneel racisme. Een lastig begrip. Wat is dat? Volgens mijn collega Loek, socioloog, zou dat inhouden dat racisme in instituties geborgd zou zijn. Quod non.
De sociaal-economische positie van Surinaams-Nederlanders is heel goed te noemen als we naar de cijfers van het Sociaal Cultureel Planbureau kijken. We zijn hier niet in de Verenigde Staten zoals tragisch en prachtig vertoond in de documentaire America to me, ook al is Obama acht jaar president geweest.
https://www.vpro.nl/programmas/america-to-me.html

Wel kampt Nederland met alledaags racisme op voetbalvelden, zoals in de kop van Noord-Holland waar donkere spelers nog steeds als negers worden aangeduid of in sommige voetbalstadions. Ook is etnisch profileren aan de orde van de dag.

Met Rutte ben ik het eens dat alledaags racisme binnen de samenleving moet worden opgelost. Binnen het voetbal kan daar een mooi begin mee worden gemaakt, want dat bindt velen.
Onze samenleving staat op een kruispunt, waar er maar één juiste afslag is.

Afbeeldingsresultaat voor crossroads robert johnson

Dank Lucy, Patrick, Vincent, Zaïre, Shawn,  Jerry en Robert voor de verrijking van mijn leven.

Marco

 

 

Joost Zwagerman essayprijs

Amsterdam, 10 oktober 2019

Leestijd 10 minuten

Beste lezer,

In april wees mijn moeder mij op de Joost Zwagerman essayprijs.
Op 18 november, op de verjaardag van Joost Zwagerman (1963-2015), zal deze Joost Zwagerman Essayprijs worden uitgereikt. Deze prijs is een initiatief van de Van Bijleveltstichting en de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde, uitgevoerd in samenwerking met de erven van Joost Zwagerman. De uitreiking vindt plaats in Alkmaar, waar die dag ook de Joost Zwagerman Lezing zal worden uitgesproken.

Eind juli dit jaar heb ik onderstaand essay in Griekenland geschreven. Het schrijven betekende voor mij ook een nadere duiding van en reflectie op mijn eigen ervaringen en motieven in Griekenland en Duinkerke van de afgelopen jaren.
Mijn essay is niet genomineerd las ik zojuist.
Niet getreurd: voor mij was het een prachtige schrijfoefening om ervaringen, gedachtes en gevoelens in geschreven taal om te zetten. Daarom wil ik je het essay ook niet onthouden. Ik ben benieuwd wat je ervan vindt en hoor het graag.

De roes van de vrijheid

De zon en het zout
De zee is glashelder, als een enorm zwembad gevuld met zout water. Een silhouet van een Turks gebergte ligt pal aan de overkant. Nog geen drie kilometer van hier verwijderd. De onzichtbare krekels tjirpen oorverdovend en houden met zons- ondergang abrupt op. Het appartement is omgeven met fel paars en helblauw gekleurde Bougainville en Oleander. Her en der een bananenboom en een aantal palmbomen. Geuren van jasmijn, wilde tijm, rozemarijn en oregano en een onophoudelijke zweem van gedroogde en licht door de zon geroosterde dennennaalden strijden voortdurend om de voorrang. Dit is Mediterraan gebied. Griekenland. Samos.

Als het paradijs bestaat moet het hier zijn.

Althans, voor de tijdelijke bezoeker, de toerist, die over een paar dagen of weken weer weggaat. Al dan niet uitgerust, tevreden, melancholiek, naar huis verlangend, met in de tas een handgemaakt sieraad van een blauw edelsteen, een beeldje van Aristoteles of een mooie fleurige zomerjurk.

De zee, het strand en de prachtige, uitbundige natuur zet het dagelijkse in het land van herkomst wat op de achtergrond. De dagen hier zijn warm, sloom en loom en rijgen zich langzaam aaneen. Het zoute frisse zeewater werkt verkwikkend en prikkelt hoogstens wat de schaafwondjes die zijn opgelopen door de scherpe stenen die op het strand liggen.

De Grieken – werkzaam in de toeristensector – hebben het zwaar. Ze moeten knokken voor hun inkomsten. In de maanden mei tot en met september moet het gebeuren. Reserveren van accommodatie of restaurant is eigenlijk niet nodig. Overal is een overweldigend aanbod van hotels, appartementen, studio’s en kamers. Het aantal stoelen van etablissementen, cafés en bars overtreft de hoeveelheid mensen hier vele malen. Een groot aantal zaken zijn leeg of half vol, smachtend naar klandizie. Eten en drinken doe je hier voor een habbekrats met een Ouzo en heerlijke stukjes zoet-frisse watermeloen van de zaak. Het geduld en de gastvrijheid van de Griekse horeca-ondernemer is – noodgedwongen – onovertroffen. Bij terugkeer naar dezelfde plek één van de volgende dagen volgt een warme omhelzing en een eindeloos handen geschud. De economische crisis van de afgelopen jaren heeft zich niet onbetuigd gelaten. Veel Grieken hebben meerdere banen en proberen met hulp van het gehele gezin en familie het hoofd boven water te houden.

Op eilanden als Samos, Chios, Lesbos en Kos heeft het toerisme ook flinke klappen gehad als gevolg van de vluchtelingencrisis van de afgelopen jaren. Het schrijnende contrast van de (mogelijke) komst van berooide migranten uit arme, onveilige en oorlogsgebieden en een ontspannen en lome strandvakantie konden vele toeristen niet aan en zij bleven massaal weg. Het toerisme decimeerde in de daarop volgende jaren en krabbelt sinds 2017 weer op.
De wonden van deze massale migratie via Turkije en Griekenland naar West Europa zijn nog goed zichtbaar voor wie er oog en oor voor heeft en het op wil zoeken.
Het straatbeeld en de bevolkingssamenstelling van sommige Atheense wijken rond het Omonia- en Victoriaplein is drastisch gewijzigd door de komst van Afghanen, Iraniërs, Pakistanen, Irakezen, Marokkanen en Algerijnen. Op de pleinen hosselen en bedelen de migranten, jonge jongens en vrouwen prostitueren zichzelf en men legt contacten met
‘reisagenten’. In de nabij gelegen anarchistische wijk Exarcheia vangen talloze groeperingen migranten op in de vele squads.

Boven Athene bevindt zich in niemandsland, pal bij de snelweg Athene – Lamia, het kamp Malakasa, bestaande uit honderden portocabins en tentjes. Hier leven voornamelijk Afghanen die al jaren in afwachting zijn van een intake of een beslissing op hun asielverzoek. Het
meest schrijnend is de situatie op een aantal Griekse eilanden, waaronder het kamp Moria op Lesbos en het kamp bij Samos-stad op Samos. Dit zijn de facto concentratiekampen, omgeven door prikkeldraad en muren en een schrikbarend aantal mensen op een klein oppervlakte. Zo is het kamp bij Samos stad oorspronkelijk bedoeld voor 650 mensen, terwijl het kamp tegenwoordig ruim drie-en-een-half-duizend zielen telt. Ook Moria barst uit zijn voegen. Letterlijk, gezien het groot aantal koepeltentjes dat buiten de omheiningen van beide kampen is opgezet. De voorzieningen en hygiënische omstandigheden zijn erbarmelijk. De ratten krioelen door het vuil, het afval in de overvolle containers en de ontlasting in de greppels. Tegen wil en dank is Samos stad een multiculturele stad. Het kamp ligt pal naast het centrum en overdag vermengen de bewoners van het kamp zich met de Griekse bevolking van dit rustige stadje. Migranten, oorspronkelijke bewoners en toeristen flaneren op de boulevard van Samos stad, vangen een visje, eten een ijsje, genieten van de zon en warmte en doden de tijd met wachten in onzekere tijden.

Afbeeldingsresultaat voor vissen vangen

De roes
De bootjes met migranten uit het Midden-Oosten – en verder – kwamen voorzichtig met enkelen, daarna met tientallen en uiteindelijk arriveerden duizenden mensen per dag vanuit Turkije op de eilanden Kos, Leros, Lesbos en Chios. Het gebeurde. Een drama van oud-testamentisch kaliber voltrok zich langzamerhand voor onze ogen. Syriërs die de burgeroorlog aldaar ontvluchtten met in hun kielzog mensen die, om welke reden dan ook, hadden besloten om hun land van herkomst te verlaten en daar geld voor beschikbaar hadden.
De media kregen er lucht van en rapporteerde elke dag over bootjes, migranten en tragische verdrinkingen. Zoals dat gaat met verslaglegging over oorlogen, conflicten en rampen.
Deze volksverhuizing was alleen geen reportage over de verwoesting van Syrische steden, bomaanslagen in Bagdad of Kabul of de nooit eindig lijkende burgeroorlog in voormalig Joegoslavië.
Deze migranten hadden bestemming West Europa. Duitsland, Zweden, Nederland, Groot-Brittannië. Nu daar, over twee weken in Nederland.
Landen, overheden, politici en bestuurders wisten niet hoe te handelen.

Grenzen dicht, grenzen open laten?
Verdelen of eerste land van registratie verantwoordelijk?
Schengen en Dublin handhaven of opschorten?
Wie wel en niet toelaten?
Nationaal recht en soevereiniteit of Europese aanpak?

De eerste hulp, zorg en opvang kwam van ngo’s, UNHCR, religieuze en grass root organizations en ander eigen initiatief. Mensen van allerlei pluimage, uit allerlei landen, togen naar de Griekse eilanden om hulp te verlenen aan mensen die ze niet kenden, hun vreemd waren. Migranten uit andere culturen met andere gewoontes, gebruiken en religieuze gezindten. In de nacht seinden de hulpverleners naar de Turkse overkant.

Hier moet je zijn, hier is Europa!

Eigenhandig haalden de vele hulpverleners, ware zij professionele brandweerlieden, mensen van de boot, uit het water. Eerst de baby’s, dan de kinderen en de vrouwen. Tenslotte de mannen. Omwikkelden hen met dekens of gouden cellofaan en boden hen de eerste zorg en aandacht.
Het leek wel of iedereen naar Lesbos wilde, het episch centrum van de migratiecrisis. Professionele organisaties van evenementen, festivals en feesten lieten grote tenten en andere voorzieningen aanrukken, plattelandsgemeenschappen en Gooise vrouwen zamelden kleding, speelgoed en voedsel in. Individuen uit de hele wereld kwamen op eigen gelegenheid met vliegtuig of auto om zich in hun vrije tijd, op eigen kosten, in te zetten voor deze migranten en deel te nemen aan en getuige te zijn van dit historische momentum. Sommigen namen een sabbatical om zich voor een aantal maanden als vrijwilliger aan te sluiten bij een ngo of andere hulporganisatie werkzaam op een van de eilanden. Ook zijn hulpverleners en vrijwilligers gebleven. Het roer omgegooid, een nieuwe bestemming gevonden, verliefd geworden op een mede-vrijwilliger, een Griekse of de schitterende natuur en het aangename Mediterrane klimaat.

In deze korte tijd – zomer 2015-lente 2016 – hebben velen hun leven een wending gegeven door zich te engageren met de diaspora van mensen afkomstig uit oorlogsgebieden en landen die niet de eerste voorkeur hebben om naar op vakantie te gaan. Waarom?
En waarom niet in het grensgebied van Congo en Rwanda, in Bangladesh na een grootschalige watersnoodramp of na een verwoestende aardbeving in Nepal of op Lombok? Er zullen ongetwijfeld pragmatische en praktische redenen zijn geweest.
Griekenland is tenslotte slechts drie uur vliegen of 36 uur rijden met de auto of bus.
Echter, het gegeven dat duizenden mensen besluiten om te gaan, op eigen kosten, in hun eigen vrije tijd, is te duiden als een sociaalpsychologisch fenomeen dat ‘het individuele motief’ overstijgt.
Iedereen dacht een individuele beslissing te maken om te gaan, maar allen maakten eenzelfde collectief proces door, voortgestuwd door de continue media berichtgeving over de migratiecrisis en de acties en reacties vanuit politiek en samenleving.

Coetzee laat in het verhaal De oude vrouw en de katten zijn personage Elisabeth Costello spreken over rationele keuzes en moraal. Waarom helpen we mensen of dieren, staan we hen bij in hun lijden, in hun kwetsbaarheid? Wie bepaalt hoe we met mensen dienen om te gaan, wie we zorg en hulp verlenen, wie we toegang, toelating en voorzieningen bieden.
We zijn steeds meer gewend te spreken in instrumentele termen die machtsverhoudingen uitdrukken. Mensen over dieren, staten tegenover migranten.
Volgens Elisabeth Costello hebben haar drijfveren niet zozeer met kosten en baten, middelen en doelen te maken, maar met een intrinsieke drang, een moraal of ethiek die van binnenuit komt, los van de maatschappelijke gevolgen die dat ethisch handelen heeft of zou kunnen hebben. Deze plichtethiek, een heilig moeten, is zeer herkenbaar uit veel verhalen van vrijwilligers en hulpverleners die vertellen over hun motieven om te
gaan, de daar opgedane ervaring en hun reflecties daarop.
Hannah Arendt zou het de existentiële ervaring van de nataliteit genoemd hebben. Het glasheldere besef dat je in vrijheid geboren bent en met andere mensen op basis van die vrijheid en gelijkheid vorm geeft aan een gezamenlijke en pluriforme wereld.

En dat gebeurde op de Griekse eilanden.

Mensen vanuit Europa, Noord Amerika en Zuid Amerika kwamen massaal op de eilanden af om daar de handen uit de mouwen te steken, contacten en vriendschappen aan te gaan met de migranten. Men vormde een tijdelijke, organische en geïmproviseerde samenleving, waar samen gesproken, gelachen, gerouwd, gegeten en gedanst werd.
Griekse autoriteiten hielden zich veelal afzijdig, de feitelijke organisatie was in handen van ngo’s, vrijwilligersorganisaties en de UNHCR.
Men vierde met elkaar de vrijheid, wetende dat de migranten binnen een paar dagen zouden vertrekken via Macedonië en de Balkan richting Noord West Europa en dat zijzelf binnen afzienbare tijd ook meestal weer hun reguliere levens zouden oppakken.
De migranten die destijds met gammele bootjes de Egeïsche zee overstaken, ontvluchtten onveilige en economisch miserabele landen van herkomst. Ze voeren de denkbare vrijheid tegemoet en daarbij vielen slachtoffers. De Middellandse zee als kerkhof.
Tegen deze achtergrond kwamen vele vrijwilligers en migranten in contact met een sublieme ervaring waarbij tragiek en een gelukzalig gevoel dicht bij elkaar lagen. De gezamenlijke vrijheidsbeleving van migranten die veilig aan de overkant waren gekomen en de vrijwilligers die hun reguliere levens tijdelijk achter zich hadden gelaten leverden uitzinnige taferelen op. Sommige bars op de eilanden promoveerden als pleisterplaatsen van vrijwilligers, migranten en de plaatselijke bevolking.
Hier danste men in de avond gezamenlijk de Sirtaki.
In de kampen sloegen Afghanen met stokken op olievaten en deden de Afghaanse mannen en mannelijke vrijwilligers samen de Dionysische dans die het midden hield tussen Afghaanse volksdans, de Spaanse Flamengo, de Punk Pogo uit de jaren tachtig en de huidige Moshpit.

In de landen waar de vrijwilligers vandaan kwamen veroorzaakten de migratiecrisis onrust en maatschappelijke polarisatie. Naarstig zochten overheden plekken voor opvang, Duitsland zou het schaffen, veel mensen verwelkomden de migranten met solidariteitsacties, concrete hulp en vrijwilligerswerk. Angst, bezorgdheid en haat vonden eveneens de vrije loop. In sommige dorpen en steden uitte een deel van de bevolking pogrombereidheid. Varkenskoppen hingen aan de bomen, bestuurders jouwde men uit en brandstichtingen van asielzoekerscentra en huizen en eigendommen van bestuurlijke verantwoordelijken kwamen voor.
Onder de Dom van Keulen zou de anti-christ in de hoedanigheid van asielzoekers hebben huis gehouden. De Middeleeuwen waren nooit ver weg.
Dezelfde tijd in Griekenland verlieten, om de drie tot vijf dagen na aankomst, grote groepen migranten het kamp, nadat ze geregistreerd waren en een doorreis brief van de Griekse politie hadden ontvangen.
In de donkerte liepen honderden migranten bepakt en bezakt, vaak omhuld door dekens, richting de haven van Mytilini of Lakki waar de nachtboot zou vertrekken. Hier vonden hartstochtelijke afscheids- omhels en zwaai-rituelen plaats, waarbij de achterblijvers de vertrekkende migranten een veilige reis en een mooie toekomst wensten. Via Athene, Macedonië, Balkan, Slovenië naar het beloofde land.

https://www.theparisreview.org/blog/wp-content/uploads/2017/05/mosh-pit-at-endfest1.jpg

De kater en het realisme
In maart 2016 was het plotseling afgelopen met de migratiecrisis, de nieuwe vorm van vrijheid en de massale exodus. De Europese Unie legde het lot van de migranten in handen van Erdogan met een enorme afkoopsom. Een deal ingegeven door cynisch machtsrealisme. Onderlinge afspraken van verdelende rechtvaardigheid binnen de EU bleken geen haalbare kaart. Voorlopige containment wel. De EU was chantabel geworden. Het vluchtelingenverdrag, de EU als waardengemeenschap, een dode letter.
De formalistische en bureaucratische woorden die de EU in haar periodieke verslaglegging gebruikt over de uitvoeringsvoortgang van de EU-Turkije deal zijn verhullend: veel migranten zijn sinds maart 2016 van de verdrinkingsdood gered en de faciliteiten van opvang en procedures in Turkije en Griekenland moet men de komende tijd nog meer intensiveren.
De grenzen met Europa bleven gesloten, hermetischer dan voorheen. Vrijwilligers keerden massaal huiswaarts. Sommige organisaties zijn gebleven. Media berichten nog sporadisch over de situatie in de kampen in Griekenland. De aandacht is opgedroogd. Niemand gaat de straat op voor opvang en toelating van meer migranten.
De situatie in de kampen in Griekenland maken op dit moment een mensonterende indruk en hebben weinig met humanitaire opvang en een zorgvuldige asielprocedure te maken.

Hoe complex is het eigenlijk om een schoon, ruim en veilig asielzoekerscentrum te bouwen, voorzien van faciliteiten waar mensen zich kunnen blijven ontwikkelen en scholen totdat er sprake is van duidelijkheid over hun situatie?

Toelating, doorreis of terugkeer naar het land van herkomst?
Sommige migranten hebben pas in 2021 hun eerste intake bij de Griekse immigratie autoriteiten. Is het onmacht of is het onwil?
De migratiecrisis van 2015 en 2016 is voorlopig ingedamd. Een diaspora van een paar miljoen mensen heeft zich binnen een paar jaar voltrokken vanuit het Midden Oosten over een groot aantal Europese landen. Deze hervestiging van bevolkingsgroepen zal leiden tot meer migratie in de vorm van gezinshereniging en gezinsvorming en verdere groei van globale netwerken van volkeren en naties over deze wereld.

Zichtbare ongelijkheid, geopolitiek, mobiliteit, technologie en milieuvraagstukken maken migratie tot één van de belangrijkste vraagstukken van deze tijd.
Dat is ook de realiteit van vandaag, met of zonder EU-Turkije of EU-Libië deal.

In de taverne pal boven de baai klinkt tergende Griekse volksmuziek. De krekels tjirpen, het is nog ruim 30 graden. Beneden staan de blauwe en groene parasolletjes en dito bedjes opgesteld. Grieken en toeristen nemen een duik of baden een pootje.

Op het menu vandaag staan een Griekse salade, Souflaki van varkensvlees en een halve liter rode huiswijn.
Wat rest is hoop, verbittering, cynisme, strijd en compassie.

En geschiedenis en toekomst die nog niet geschreven is.

Marco Hofman, Kokkari (Samos), 31 juli 2019

Afbeeldingsresultaat voor samos

Voor de essays die genomineerd zijn zie: https://www.mdnl.nl/?p=7212

 

 

Wachten op Iftar

Duinkerke, 18 mei 2019

Leestijd : 5 minuten

Beste lezer,

Im Westen nichts neues.
Ook in Duinkerke lijkt de situatie hetzelfde als sinds vorig najaar.  Er zijn hier nog steeds honderden migranten uit Iraaks Koerdistan, Afghanistan, Pakistan en Iran.
De winteropvang verderop in Grande Synthe, in een grote sporthal – Espace jeunesse – puilt uit van de mensen en rondom zijn de kenmerkende koepeltentjes met tientallen opgezet.
Diverse vrijwilligersorganisaties verstrekken buiten de Espace hun ingezamelde levensmiddelen en het is een drukte van belang. Ondanks de Ramadan eten en drinken veel mensen hier voordat het ontvasten (Iftar) begint. Reizen geldt als één van de uitzonderingen voor het vasten. Het verblijf hier in Duinkerke is inderdaad op te vatten als een reis, ook al staat de einddatum niet vast.

Van horen zeggen is de de ‘winteropvang’ verlengd tot en met mei dit jaar. Daarna zullen de meeste migranten het weer zelf uit moeten zoeken in de bossages van Duinkerke.
Kleine groepjes Afghanen en Pakistanen verkiezen om hier gedurende het hele jaar in de bosjes van de Puythoeck te verblijven. Ze voelen zich meer thuis in hun eigen etnische groep. Tussen de Koerden en de Afghanen/ Pakistanen zijn vaak spanningen en conflicten.
Ondanks dat de politie de kampementjes regelmatig ontruimt ziet het verblijf waar we vrijdagavond zijn uitgenodigd er aardig gevestigd uit. Er zijn provisorisch twee voorrraadkasten gebouwd, er is een vuurplaats met een winkelwagenttje vol loofhout uit de directe omgeving en her en der zijn diverse pannen en andere kookbenodigdheden uitgestald. In het kampement staan zo’n tien koepeltentjes opgesteld.
Op een pallet is een fleurig felrood Perzisch kleedje gespreid waarop men kan bidden.

Rondom het vuur kletsen en grappen we wat met elkaar. We drinken zeer sterke thee met met melk en suiker. De sfeer is gemoedelijk en vergeleken met vorige keren ook wat ingetogener. Sommigen doen serieus aan de Ramadan, drinken en eten niet en gaan zuinig met hun energie om.  Rond 21:30 uur is het weer tijd om te ontvasten…

Met de beperkte middelen is een creatieve kooksessie gaande. Een ruime hoeveelheid olie in een gietijzeren pan. Stukken kip erin en braden/frituren. Dan koriander, knoflook, pepers en halve cherrytomaatjes erbij. Alles op heel hoog vuur en klaar.
Ook nog even brood bakken op een omgekeerde gietijzeren pan op houtvuur. Als een pizza in een steenoven. Heerlijk.
Wij eten eerst en daarna zij. Zo willen zij het, in verband met de Ramadan en de Iftar. Gastvrijheid is belangrijker dan geloof. Daar geloof ik zelf ook in.

Het valt mij op hoe genereus, hartelijk en beleefd iedereen is. Ook is goed zichtbaar hoe, ondanks de zeer primitieve omstandigheden, hygienisch gewerkt en gekookt wordt.
Vooralsnog wint de cultuur het hier van de jungle. De groep jong volwassenen helpt en steunt elkaar. Ze verdelen de taken en weten te overleven.

De mannen rondom het vuur zijn opvallend jong, ergens tussen de 20 en 30 jaar oud. Naast me zit een jongen van zestien die alleen Pasthun spreekt. Ze zijn hier allemaal alleen. Hun naaste familie zit nog in Irak, Afghanistan, Pakistan of Iran. Vaak zit een oom van of een broer/zus van in Engeland, Duitsland, Canada of Zweden.
Hamid heeft politicologie gestudeerd in Kabul, daarna wilde hij het Afghaanse leger in, wat zijn oom hem ontraadde. Wegens gebrek aan toekomstperspectief besloot hij naar Europa te gaan en hij zit nu hier. In de bosjes van Duinkerke, met goede hoop op aankomst in de UK.

De droom om naar de UK, Groot Brittannië, te gaan lijkt een hachelijke onderneming. Veel migranten wagen diverse pogingen. In containers, in trucks. Per trein of boot. Vanuit Duinkerke, Calais of Belgische havens. Het is een kwestie van vaak proberen.
Het kost 3000 euro. Het geld komt meestal via familie uit het land van herkomst. Er ontstaan contacten met een smokkelaar die relaties heeft met de familie in het land van herkomst. Het benodigde bedrag wordt gestort op een derdenrekening.  Zodra de ilegale emigratiemissie van het continent naar de UK is gelukt, maakt de familie of contactpersoon het afgesproken bedrag over naar de smokkelaar/intermediair. No cure, no pay.

Afbeeldingsresultaat voor no cureno pay

In het halve donker, rond 21:30, lopen we terug naar de kampeerplaats waar onze auto’s staan. Twee Pakistanen begeleiden ons. Bij de auto stoppen we ze wat extra tenten toe. Voor wat hoort wat.

Dit weekend zijn we weer met een bont en gemeleerd gezelschap. Een aantal mensen vanuit de christelijke kerk in  Dronten, een stel uit Brabant en twee jonge gezinnen op reis in twee campers.  Ze willen de komende jaren vluchtelingenkampen bezoeken en daar hun hand en span diensten verlenen: hier, in Italië en Griekenland. Achter het raampje van de camper zwaaien hun kinderen naar ons.

Sinds de vluchtelingencrisis van 2015/begin 2016 zijn een hoop mensen betrokken geraakt bij het vrijwillgerswerk met migranten. Ook in deze groep van dit weekend liggen de roots in Griekenland of één van de Griekse eilanden.
De vraag is waar deze solidariteit, deze behoefte vandaan komt. In gesprekken met mijn medevrijwilligers komt naar voren dat het gaat om een gevoel van intermenselijke verbondenheid en betrokkenheid. Dat alleen zou te idealistisch klinken,
Vrijwilligerswerk doen met deze groep migranten die uitgeprocedeerd zijn of nooit asiel hebben aangevraagd en met andere vrijwillgers die je niet of nauwelijks kent gaat ook over de rol en behoefte van de vrijwilliger zelf.
Wat zoekt hij/zij in dit werk? Waarom is iemand bereid om honderden euro’s te besteden aan een groep mensen waar geen of nauwelijks contact mee bestaat?

Eerlijk gezegd heb ik geen duidelijk antwoord op deze vraag. Het zou in ieder geval een ambivalent antwoord zijn.
Alleen iemand als schrijver Arnon Grunberg zou in staat zijn een eerlijk en compromisloos antwoord op deze vraag te kunnen geven.

Migratie gaat over jezelf, je toekomst, je verwachtingen, je dromen van een nieuw en mogelijk leven. Dat maakt ons mens, met of zonder grenzen.

Marco

 

Thierry, dank…… voor het format

Amsterdam, 29 maart 2019

Leestijd 8 minuten

Thierry Baudet.

Beste lezer,

De uil van Minerva spreidt zijn vleugels bij het verstrijken van de week, na dato.
En dat geldt niet alleen voor deze week.

Beste mede-landgenoten, beste vrienden, beste collega’s, beste studenten en beste kompanen,

Nu in deze laatste week na dato, komt de betekenis, komen de duidingen echt binnen, weten we hoe we er voor staan, hebben we kennis over wat er vorige week gebeurd is. Maar die uil van Minerva, die slaat niet alleen deze week zijn vleugels op. Het is breder, vaak duurt het tot het moment dat het echt kantelt, voordat we ons realiseren wat we hebben, en wat we hadden moeten koesteren.
Als het bijna te laat is.
En zo zijn we hier, op dit moment, Stunde Null, te midden van onze volstrekt niet-vanzelfsprekende humanistische, democratische en rechtstatelijke verworvenheden van een beschaving en gemeenschap die uniek is in deze wereld.
Een beschaving die sinds Genesis en Babel als voorbeeld kan dienen voor de mensheid. Die vol zelfvertrouwen zou moeten zijn, en die Spinoza, de vrijheid en de sociaal democratie, gelijkheid en gematigdheid heeft voortgebracht. De meest volkomen beschaving der mensheid die ooit onder de sterrenhemel heeft bestaan.
Ons land maakt onderdeel uit van de beschavingsfamilie gemeenschappelijke mensheid. Maar net als al die andere landen van onze beschaafde wereld, worden we bedreigd door de mensen die ons een vals en onwaarachtig toekomstperspectief toedichten.

We worden ondermijnd door fake news, internettrollen, rattenvangers, romantische kwezelaars en geruchtmakers. En bovenal worden we ondermijnd door zogenoemde leiders die onze beschaving willen terugduwen naar een verleden dat nimmer heeft bestaan. Een, een, een, een, een kliekje, een kliekje pretentieuze, narcistische Borealisten. Onheilwoekeraars en achterhoedevechters. Mensen die nog nooit een realistische blik op onze verscheiden samenleving en haar inwoners hebben geworpen en geen idee hebben wat op de lange termijn de belangrijke issues zijn. Zij beheersen steeds vaker de reguliere en sociale media en het publieke debat in ons land en debiteren, in een merkwaardige mengeling van onkunde, feitelijk disrespect en cynisch eigenbelang, keer op keer dezelfde invalide en onbetrouwbare meningen en opvattingen.

Politiek isolationist Wilders radicaliseert steeds verder en richt zich, ware hij een Nederlandse Don Quichot, op windmolens die amper in Nederland bestaan. De integratie van migranten dendert voort in Nederland. De middelbare beroepsopleidingen, de hogescholen en universiteiten worden bevolkt door steeds meer migrantenkinderen van de tweede of derde generatie. Geïnspireerd om iets van hun leven te maken, een goede opleiding te volgen, een interessante baan te bemachtigen en een bijdrage te leveren aan hun persoonlijk geluk en de Nederlandse samenleving.
Kunnen we hem nog serieus nemen, afgezien van de jammerlijke omstandigheid dat hij 24/7 beveiligd moet zijn als het gevolg van fatwa’s uit radicaal Islamitische hoek? Extremisten die niet zozeer verbonden zijn aan een bepaalde religie, maar die eerder met ideologische sektevorming en criminalisering te maken hebben. De overeenkomsten tussen de omstandigheden van Geert Wilders en Jos Wienen zijn wat dat betreft opzienbarend, ook al biedt Jos Wienen een diametraal ander perspectief op zijn situatie dan Wilders.
Dat geldt zeker ook voor de nieuwkomer Thierry Baudet die zich en ons bedient van een fantastische retorische mix van Romeinse Klassieken, Spengleriaanse geïnspireerde doemdenkers en neo-Boreale en superieure fantasieën. Welke demonen bestrijdt hij eigenlijk en wat zijn zijn oplossingen voor vraagstukken die al door de reëel bestaande politiek en openbaar bestuur zijn geagendeerd en worden aangepakt?
Politiek bedrijven en willen besturen met één A4 of onzichtbare kandidaat-vertegenwoordigers. Het is een schande!

Ons onderwijs en onze gezondheidszorg staan internationaal op hoog, zo niet het hoogste niveau. Een kwestie van daling of stijging op de internationale lijstjes (OESO, PISA etc.) ergens in de top 5 of 10 van beste systemen wereldwijd.
Ons onderwijs, onze gezondheidszorg is desondanks altijd voor verbetering vatbaar. Een kwestie van kwaliteitsbewustzijn en responsiviteit.
De maatschappelijke status van de onderwijzer, de leraar, de docent is relatief laag, terwijl de betekenis van het beroep zeer groot is voor de vorming van jongeren en adolescenten, onze toekomst. Onze gezondheidszorg kampt met bureaucratie, bij te houden lijstjes en gebrek aan aandacht en maatwerk.
Desondanks kunnen we onze zegeningen tellen. Ons basis en middelbaar onderwijs is gratis, ons hoger onderwijs voor iedereen toegankelijk. Gezondheidszorg doorgaans efficiënt en kwalitatief goed georganiseerd.
Ook de Europese Unie heeft ons decennia lang welvaart en vrede gebracht. Hoge prijzen voor onze landbouwproducten, subsidies en ook EU-immigranten die werk doen dat anders niet gedaan wordt of goedkoper: verbouwingen, klussen, tuinbouw etc.
De EU heeft een nieuwe uitdaging gekregen. Niet alleen vrijhandel en vrij verkeer vormen het parool, maar ook echte politieke kwesties zijn aan de orde zoals migratie en sociale gelijkheid.
Dat biedt kansen voor politieke partijen, burgers en maatschappelijke organisaties die de EU niet alleen zien als een neo-liberaal project!

Wat is er nu eigenlijk aan de hand met de nieuwe populistische alt right beweging? Waarom krijgen zij zoveel voet aan de grond en stemmen en zetels?
Zij geloven niet meer in Nederland. Is dat zeker? Ze lijken het geloof verloren te zijn in onze beschaving, ons idee van mensheid, democratie, rechtstaat, vrijheid en gelijkheid. Zij geloven niet meer in onze verworvenheden, onze gematigdheid, ons gelijkheidsdenken, onze migratiesamenleving, ons pragmatisme en neiging tot samenwerken, verbinden en polderen.

Maar in al dat vooruitgangs- en beschavingsongeloof, in dat immense vacuüm, dat culturele, politiek filosofische en spirituele vacuüm, is tegelijkertijd haast ongemerkt een grandioze ketterij binnengedrongen. Een nieuwe immanente religie, een politieke theologie. De vertegenwoordigers van de nationale navelstaarders, ze geloven niet in de veelzijdigheid, toekomst en kracht van ons land. Maar vereren meerdere afgoden, genaamd collectief wantrouwen, beschavingsdefaitisme en vals historisch bewustzijn.

Vrijwel alle gerespecteerde natuurkundigen, klimatologen, geologen en meteorologen zijn van oordeel dat de aarde opwarmt en het klimaat verandert door toedoen van menselijk handelen. Handelen is nu geboden om volgende generaties tegen zeespiegelstijging, extreme opwarming en diverse natuurrampen te behoeden. Dit vergt een enorme collectieve inspanning waarbij alle Nederlandse burgers betrokken zijn, zij initiatieven en energieprojecten kunnen ontplooien en de lasten en de kosten op een rechtvaardige mate wijze dienen te worden verdeeld over alle inwoners.

Afbeeldingsresultaat voor navelstaarder

De nationale navelstaarders maken zich schuldig aan masochistische ketterij en voeren een politiek en maatschappelijk achterhoedegevecht. Zij verafgoden een Nederland, een natie, een homogene cultuur die nooit heeft bestaan. Zij debiteren een mythisch en vals zondvloedgeloof, dat zich in onze tijd heeft meester gemaakt van de harten en geesten van honderdduizenden Nederlandse burgers. Als een manie, gebaseerd op verachting, ressentiment, geruchten en mythisch romantisch geneuzel dat in het verleden verschillende beschavingen en culturen naar de afgrond heeft gebracht.

En deze mythische en valse romantische afgoderij vreet niet alleen aan het vertrouwen in onze instituties, ons sociale weefsel en politieke gemeenschap. Deze afgoderij is ook bedoeld om onze beschaving, onze sociaal-democratische rechtsstaat, ons pragmatisme, onze tolerantie, onze internationale oriëntatie nog verder te krenken. Inderdaad: zorg, angst, xenofobie en verliesgevoelens is hetgeen waar deze nationale navelstaarders zich mee voeden.
Wij moeten terug naar vroeger toen alles beter was, een nieuw nationalisme, van alle smetten vrij, zo papegaaien de machtszoekende populisten van dit land, hun internationale evenknieën na.
Het is een anachronisme pur sang! A-historisch en destructief!

Het is een ressentimentscomplex, dat blijkbaar een uitweg nodig heeft. En als wij er iets kritisch tegenover willen zetten, als een overgrote meerderheid van de bevolking een andere stem laat horen, gelooft in de geleidelijke en verbindende weg, weet u wat ze dan doen of zeggen: dan zijn we naïef, multiculturele theedrinkers, politiek correct of demoniseren we zelfs.

Dat is de toestand van ons land vandaag. De polarisatie, het ongeloof in de kracht van onze huidige diverse samenleving enerzijds en de enorme welvaart, de verworvenheden, het geluk van ons land anderzijds. Dat vraagt om een waarachtige toekomstvisie, uitgaande van de kracht en de verscheidenheid die onze samenleving en gemeenschap rijk is.

Want op deze dag, een week na dato, is voor ons van zonsopgang tot zonsondergang de uil van Minerva eveneens opgestegen. Driekwart van de Nederlandse burgers gelooft in Nederland zoals het nu is en zich in de toekomst zal ontwikkelen: vanuit kracht, verscheidenheid, respect voor verschil van opvatting en religie, gelijke kansen en rechtvaardige inkomensverdeling.

Deze kiezers in Nederland, deze kiezers in Nederland hebben net als de uil van Minerva hun vleugels uitgespreid, hebben eveneens hun macht getoond. De uil der wijzen is gaan vliegen en heeft de hele aardkring in beweging gebracht. Want deze vleugels zijn niet alleen vleugels om mee te vliegen, het zijn ook wieken om lucht mee te slaan, om een veranderingswind in gang te zetten. Om de kracht van ons land te behouden en ons land samen met onze Europese partners sterker te maken in deze globaliserende wereld en nog verder en intensiever in te zetten op de aanpak van sociale ongelijkheid, milieu en migratie. Want dat is wat ons onderscheidt ten opzichte van de rest van de wereld.

Mede-landgenoten, beste vrienden, beste collega’s, beste studenten en beste kompanen. Nederland heeft niet stilgestaan de afgelopen decennia. Het maatschappelijke en zorgstelsel is getransformeerd, onze economie bevindt zich alweer een aantal jaren in een hoogconjunctuur en we zijn feitelijk een migratiesamenleving geworden. Daarnaast staan we voor talloze uitdagingen, waaronder het milieu- en duurzaamheidsvraagstuk, de snelle ontwikkelingen van de ICT-technologie, de sociale gelijkheid die onder druk staat en de toenemende migratiedruk op Nederland en de Europese Unie.

Wie wel eens buiten Nederland is geweest, weet dat de meeste mensen worse off zijn in het buitenland.
Van de grauwe Oost-Duitse steden tot de banlieues in Parijs en Lyon. De buitenwijken van Charleroi en Luik. De werkloosheid in Spanje en Italië. Om maar niet te spreken van steden als Jackson (Mississippi) en St. Louis (Missouri), laat staan Johannesburg, Jakarta, Dakar of Damascus.
Interessante en fotogenieke plekken, maar om te leven….? Meer sociale ongelijkheid, corruptie, belabberde infrastructuur, slechte huisvesting, dure en inefficiënte gezondheidszorg.
Reizen en internationaal vergelijken maakt Nederland tot een waar paradijs. Zonder dat we het zelf goed weten, ons er bewust van zijn.

De zon was mij nooit opgevallen, zegt Menno Wigman, als hij niet steeds was ondergegaan. De schoonheid en paradijselijkheid van Nederland was mij nooit zo duidelijk op het netvlies gekomen als ik nooit landen buiten Nederland had bezocht.

Afbeeldingsresultaat voor ondergaande zon

Sterker, nu ik mij zo sterk bewust ben van de verdelende en sociale rechtvaardigheid in Nederland, de kracht en weerbaarheid van veel migranten om hier hun toekomst vorm te geven en door te dringen tot alle regionen van de arbeidsmarkt, het culturele en politieke domein, de vele vrijwilligers die onbaatzuchtig hun bijdrage leveren, de maatschappelijke initiatieven van allerlei allooi die overal van de grond komen, de prachtige herstructurering van onze steden en openbare ruimte, de voortdurende publieke gesprekken en debatten over verbetering van de gezondheidszorg, huisvesting en het onderwijs en de lopende politiek-maatschappelijke discussies rond duurzaamheid, milieu, vergrijzing, democratisering en sociale (on)gelijkheid, die zaken maken Nederland tot een sterk en krachtig land, klaar voor de toekomst. Een nieuwe Gouden Eeuw in het verschiet in een net zo onzekere wereld als vierhonderd jaar geleden.

Maar, dit perspectief heeft een visie nodig, uitgedragen door politieke leiders en gedragen door sterke en bewuste burgers en een verbonden gemeenschap. Onze verworvenheden zijn niet vanzelfsprekend en zwaar bevochten. Zij dienen verdedigd te worden door bewuste en Republikeinse burgers die geloven in sociale rechtvaardigheid, democratie, vrijheid en rechtsstaat. Omdat WIJ en ons land dat nodig hebben en dienen te behouden.’

En WIJ, mede-landgenoten, beste vrienden, beste collega’s, beste studenten en beste kompanen – WIJ, WIJ zijn het product van duizenden jaren evolutie. Van Afrikaanse (Ethiopische) oorsprong, verdreven door Goddelijke voorzienigheid over de hele aarde. Babylonisch verward in taal en cultuur en toch behorende tot dezelfde mensheid. De mens als drager van universele mensenrechten, de mens als moreel en redelijk wezen, begiftigd met verstand, geweten en vermogen tot samenleven en reflectie. Wij als mensheid hebben ijstijden, moessons, langdurige droogte en tornado’s overleefd. Wij hebben mammoeten, tijgers, leeuwen en beren gevloerd. Wij allen zijn dragers, wij zijn erfgenamen van grootse beschavingen: Azteken, Maya’s, Oud-Egypte, Grieken, Romeinen, Imazighen, Chinese dynastieën, Moorse, Indiase en de Westerse christelijk-joods-humanistische beschaving.
Wij dragen een unieke kracht, van universeel mens zijn, van verdraagzaamheid, van vrijheid, gelijkheids- en gemeenschapszin. Het heersende politieke en maatschappelijke discours met de nadruk op etniciteit en cultuur, het anders en vreemd zijn, kunnen dat nooit begraven. Iets wat in ONS en het mens zijn zit, wat nooit kan worden afgepakt.

En deze week, en dat voel, lees en ervaar je ook, deze week is het momentum om weer te gaan strijden. Weer te dromen, weer te hopen, weer te vechten. En terugkijkend op de afgelopen decennia, dan is dat het sterkste gevoel wat er is. Wat wij samen als gemeenschap zijn en nog kunnen zijn, die zin om weer te bouwen, die zin om er weer voor te gaan, dat geloof in de toekomst. En dat is inspirerend.

De politiek in Nederland is lang zonder visie geweest. Visie was lang een te romantisch en te ambitieus woord. Niet iets voor gematigden en Calvinisten. Politiek betekende technocratie en doormodderen.
Het is nu de tijd om een toekomstvisie op de Nederlandse samenleving te formuleren die veel, zeer veel, mensen verbindt. Een visie die uitgaat van de feitelijke Nederlandse samenleving die de facto al decennia een zeer verscheiden samenleving is, wat betreft (sub)cultuur, etnische achtergrond, politieke en religieuze voorkeur. En waar ook zeer veel ons bindt als gemeenschap: de hang naar vrijheden, gelijkheid, gematigdheid, een goed sociaal vangnet en gelijke toegankelijke gezondheidszorg.
Laten we gebruik maken van deze kracht, weerbaarheid, intelligentie en engagement van de Nederlandse burgers om zo naar de toekomst te kijken en deze op dusdanige wijze te vormen.
Als Nederlandse burgers weten wij immers dat je de metafysische grondslagen van het christendom niet hoeft te aanvaarden om toch de wederopstandingsgedachte als leidend motief van onze mensheid te kunnen aanvaarden.

Iets dat geïnfecteerd leek of bezoedeld leek, iets dat politiek correct leek, iets dat achter ons zou liggen, iets dat definitief achter ons zou liggen, dat kan, weer tot bloei komen. Het idee dat iets dat door velen niet meer geaccepteerd was, iets dat voorgoed voorbij leek, weer tot bloei kan komen, precies dat, precies dat is de leidraad, is het leidende motief. Het is het levensmotto en de kracht van de Nederlandse samenleving: een verscheiden en multi-etnische samenleving, waarbij de pursuit of happiness, de vrijheid en sociale rechtvaardigheid belangrijke uitgangspunten zijn van het samenleven.

Want de Nederlandse samenleving beleeft zo een wedergeboorte, een Renaissance.
En dat is wat we kunnen bewerkstelligen. En het is nooit urgenter geweest dan nu om dat te bewerkstelligen. Het is nooit noodzakelijker geweest dan nu dat mensen van goede wil de handen inéén slaan. Om de banden met onze waarden onze medeburgers te herstellen. Om onze kracht te hervinden en nieuwe kruisbestuivingen tot stand te brengen. Om al het goede dat we in de wereld kunnen vinden te verbinden met onze oude wortels van verdraagzaamheid, pragmatisme, vrijheid, gelijkheid en sociale rechtvaardigheid en zo Nederland weer verder te laten bloeien.

Laten we verder blijven bouwen. Dat doen we al vanzelf door ons ding te blijven doen: (samen)werken, opleiden, ontmoeten, sporten, sparren, praten en debatteren.
En ons te organiseren en te engageren voor collectieve doelen en algemene belangen die er toe doen.
Wij hebben de mensen om de reactionaire en boreale krachten te verslaan. We kunnen met elkaar constructieve, egalitaire, creatieve en realistische oplossingen bedenken om de huidige maatschappelijke vraagstukken aan te pakken: een krachtig duurzaamheidsbeleid, een rechtvaardig immigratiebeleid en een sociaal rechtvaardig Europa.
WIJ, Republikeinse burgers, zijn de baas over ons eigen land, het land dat iedere inwoner, ongeacht religie, overtuiging, etnische afkomst, seksuele geaardheid, sociale groep, toebehoort.
We zullen niet rusten. Wij zullen niet rusten totdat de populistische geest weer in de fles zit.

Met een stevige kurk erop.

Afbeeldingsresultaat voor kurk

We spreken ons uit en debatteren met woorden. We demoniseren niet.

Zo is het. Opnieuw gaat Nederland voorbij de horizonten reiken. We gaan een Renaissance teweeg brengen. Waarin ons zelfvertrouwen en kracht is hersteld. We zijn een weerbare multiculturele natie die diversiteit als kracht ziet, gelooft in de principes van de democratische rechtsstaat en deze in ere houdt en handhaaft, economisch en cultureel vrij, dynamisch en innovatief is.

Een nieuwe Gouden Eeuw ligt in het verschiet, waarbij Nederland een voorbeeld kan stellen aan de internationale gemeenschap als mooiste en meest sociaal rechtvaardige beschaving die de mensheid ooit heeft gekend!

Marco (met dank aan Thierry)

Verelendung en carpe diem

Duinkerke, 3 november 2018

Leestijd: 4 minuten

Beste lezer,

De nieuwe jungle is gelegen in Le Puythouck: Un espace naturel protégé (130 ha de bois et de lac). Een soort Amsterdamse of Kralingse bos.
Wanneer de avond valt, na 17:00 uur, hoor je veel geritsel in de bossages, het knakken van takken en overal ruik je geur van rook en zie je door het gebladerte heen allerlei vuurtjes branden. Silhouetten van mensen komen je tegemoet op de vele paden en zelfgemaakte paadjes kriskras door het gebied. De enige verlichting is die van de zaklamp op de telefoon. Op de achtergrond hoor je voortdurend de snelweg  ruisen.
Mensen maken zich op voor weer een koude avond en nacht en zoeken warmte bij elkaar en bij de verschillende vuurtjes.

Afbeeldingsresultaat voor puythouck

We zijn net terug van een gastvrije en heerlijke maaltijd verzorgd door een groep Afghanen en Pakistanen in hun kampementje. Vannacht delen 25 mensen op die plek een bungalowtent en drie koepeltentjes met elkaar.
We aten kip en zelfgebakken plat brood. De sfeer was ontspannen en er wordt gegeten, gepraat, gegrapt en gelachen. Het is ook een beetje geven en nemen. Zij geven ons een inkijkje in hun leven hier en ze bereiden een maaltijd voor ons en wij geven ze iets extra’s: bijvoorbeeld een slaapzak, wat extra water en zoals gisteren een paar tenten.

Het is een lange, intense dag geweest. Om zeven uur zelf ontbijten, daarna ontbijt en lunch voorbereiden voor minimaal vijf honderd migranten en om tien uur richting de grote parkeerplaats van het Espace naturel protégé.
Hier stelden we de auto’s op in een waaiervorm, zodat mensen niet tussen de auto’s kunnen doorkomen en plaatsten de tafels, gastanken en kookattributen.
Na de ‘achterbakplundering’ van gistermiddag waren we wat op onze hoede. Hoe zou het vandaag gaan lopen? Wat zouden we aantreffen?

De mensen liepen langzaam en gestaag, zichtbaar murw en verkleumd van de afgelopen  nacht, af op de bussen en de auto’s die een voorteken waren van een startend universeel ochtendritueel. Ze vormden gesocialiseerd een rij, waar veel migranten ook weer grappen over maken. Met een grote grimas line, line roepen. Ook is de term zigzag goed ingeburgerd. Een tactiek om uit de lijn te stappen, even een praatje te maken met iemand en dan verderop weer de lijn in te duiken, zodat je minder lang hoeft te wachten.

Dat lange wachten bleek vandaag niet nodig. Alles ging zeer efficient met twee mega-paëllapannen bakten we zo’n 40 eieren, scrumbled.
Op het broodje, servetje eronder, ‘enjoy‘ en de volgende.

Binnen een paar uur verzamelden zich zo’n 400-500 menzen op het terrein en de rij bleef eigenlijk voortdurend constant. Het ontbijt ging moeiteloos over in de lunch waar Halal burgers van Mekka food uit Nederland op het menu stonden, inclusief ijsbergsla, tomaatje en een saus naar keuze.

Afbeeldingsresultaat voor all you can eat

Er ontstond inmiddels een uitgelaten sfeer. De hele dag van tien tot half vijf was een voortdurend all you can eat-festijn en sommige mensen kwamen we wel zeven keer tegen voor broodje ei respectievelijk hamburger. Ook bleek er in de communicatie met een andere (Franse) NGO een misverstand, waardoor rond 13:00 een nieuwe bus met eten & drinken het terrein opkwam, ditmaal met bakjes fruitsalade en thee en koffie.
Mensen lieten hun haar doen voor 3 euro bij één van de twee kappers, de generator ronkte de hele dag met honderden aangesloten telefoons en midden op de parkeerplaats vond een urenlange voetbalwedstrijd plaats.
Tijdens een korte wandeling zag ik een Irakees zich baden en wassen in het ijskoude meer. Dat vond hij zelf ook, maar een lach kon er nog wel vanaf.
De parkeerplaats en de directe omgeving van de espace naturel protégé was inmiddels veranderd in een grote afvalberg met plastic bordjes, lege waterflessen en bekertjes. Gelukkig namen veel migranten het initiatief om op te ruimen, anders zou deze plek na een paar dagen onleefbaar zijn geworden. Af en toe zag je de ratten al wegschieten.

Binnen de groep ontstaan tussen de bedrijven door af en toe gesprekken over het nut, de noodzaak en de zin van het aanbieden van voedsel en levensmiddelen. Vele migranten zijn uitgeprocedeerd en zijn met bepaalde ideeën en idealen naar Europa gekomen.
Om het economisch beter te krijgen of de instabiliteit en de onzekerheid in hun land van herkomst te ontvluchten. Bovendien krijgen veel migranten ook wat geld via familie uit het land van herkomst of reeds geëmigreerde familie en in het bezit van een legale verblijfstatus. Een deel van de migranten doet ook gewoon inkopen bij het naastgelegen Auchan.

Feit blijft echter dat de meeste van deze migranten niet terug willen en het leven hier, in zijn allerprimitiefste vorm, verkiezen met de hoop om ooit in Engeland aan te komen.
En wat wacht daar? Lees ‘Het jaar van de gelukzoekers’  van Sunjeev Sahoti er maar op na.
https://www.nrc.nl/nieuws/2016/04/22/ik-word-heen-en-weer-geslingerd-tussen-twee-were-1610396-a1171518

Ook moest ik denken aan The Grapes of Wrath van John Steinbeck over het tragische relaas van binnenlandse migranten in de VS die migreren van de Great Plains naar het Westen. De hoop is de motor van hun trek naar het Westen, met uiteindelijk een tragische afloop.
Tegen de hoop van mensen op een beter leven, op een betere toekomst is weinig beleid gewassen. De illegale immigranten zijn hier Noord-west Frankrijk in grote getale.
Moet je die hier aan hun lot overlaten, de situatie zo mensonterend maken dat ze vanzelf vertrekken of hanteer je als overheid een humanitaire ondergrens gebaseerd op Franse en Europese waarden? In goed Nederlands: een sobere bed, bad en brood regeling.
Of uit welbegrepen eigenbelang, zodat het oorspronkelijke espace naturel protégé weer gebruikt kan worden waar het voor bedoeld is: om te joggen, te ontspannen, te fietsen, te vissen en te wandelen. De dag te plukken.

Marco